Wednesday, 8 October 2014

Το Φευγιό ή αλλιώς Parkour


Ξεκινάω να γράφω το πρώτο μου προσωπικό κείμενο για το μπλοκ που έφτιαξα πριν χρόνια, αφού μέχρι τώρα ήμουν αρκετά πιεσμένος χρονικά (τεμπέλης). Ακόμα και τώρα δεν ξέρω πως ακριβώς πήρα την απόφαση να γράψω, αφού αυτά που θα αναφέρω φαντάζομαι πως είναι ήδη γνωστά σε όσους ασχολούνται με το Parkour και ούτε πρόκειται να ωθήσουν ή να βοηθήσουν κάποιον να ξεκινήσει το άθλημα μας. Ελπίζω όμως, πως ίσως είμαι αρκετά τυχερός ώστε να το διαβάσουν κάποιοι που με λίγη φαντασία ή απλή λογική, θα ξεκινήσουν να διορθώνουν κάτι που απλά με εκνευρίζει όταν το βλέπω.  

Ο λόγος ύπαρξης του κειμένου αυτού είναι η αναφορά στο Parkour, κυρίως από τα Media, ως η ‘’τέχνη της φυγής’’. Λέω κυρίως από τα media, καθώς δεν έχω ακούσει κάποιον αθλητή της Ελληνικής κοινότητας να αναφέρει τον όρο αυτό είτε σε συζητήσεις, είτε σε συνεντεύξεις. Αυτονόητα λοιπόν, καταλήγω στο συμπέρασμα πως τον όρο αυτόν τον συνέλαβε κάποιος ‘’δημοσιογράφος’’;; ή αρθρογράφος;;  Είμαι σίγουρος, πάντως, πως ξεκίνησε από άνθρωπο των ΜΜΕ και όχι από κάποιον σε άμεση ενασχόληση με το parkour. …Αυτό έχει συμβεί και πάλι στο παρελθόν, στο εξωτερικό όμως αυτή τη φορά. Νονός του ‘’Free Running’’ θεωρείται ο σκηνοθέτης ενός ντοκιμαντέρ σχετικά με το Parkour, ο οποίος ήθελε να δώσει κάποιον αγγλικό όρο στο parkour (…και όχι να διαχωρίσει το ‘’πρακτικό’’ parkour από το Parkour με ακροβατικά, όπως πολλοί νομίζουν…. αυτό όμως είναι μια άλλη ιστορία…) ώστε να το κάνει πιο προσιτό στο Αγγλικό κοινό, το οποίο δεν τα πάει και πολύ καλά με τις ξένες γλώσσες…  Κάπως έτσι, και εδώ, από τη στιγμή που το Parkour άρχισε να αποκτά αναγνωρισιμότητα και τα κανάλια και ο έντυπος τύπος βρήκαν κάτι καινούργιο για να ασχοληθούν ώστε να γεμίσουν τον τηλεοπτικό τους  χρόνο ή τις σελίδες τους, έκανε την εμφάνιση της και ‘’η τέχνη της φυγής’’. 

Όταν έβλεπα ή διάβαζα συνεντεύξεις άλλων αθλητών της κοινότητας μας και συναντούσα στους τίτλους ή στις αναφορές των εκάστοτε δημοσιογράφων ή παρουσιαστών τον όρο ‘’τέχνη της φυγής’’ απλά το προσπερνούσα. Δεν μπορούσα όμως να κάνω το ίδιο όταν άρχισα να βλέπω τη φράση αυτή και σε δικές μου συνεντεύξεις. Για το λόγο αυτό τα τελευταία χρόνια όποτε έχω τη χαρά και την τιμή (πάντα είναι χαρά μου και τιμή μου να μιλάω για το Pk και να εκπροσωπώ την κοινότητα όσο καλύτερα μπορώ ανεξαρτήτως του μέσου στο οποίο απευθύνομαι) να δίνω μια συνέντευξη φροντίζω πρώτα από όλα να αναφέρω πως το Parkour δεν είναι η τέχνη της φυγής. Αυτό όμως δεν βοήθησε και πολύ! Πάντα υπάρχει τρόπος για τους δημοσιογράφους να προσπερνάνε αυτά που θεωρούν αυτοί ανούσια και να συμπληρώσουν με κάτι πιο ‘’πιασάρικο’’. Όταν περιμένουμε να δούμε το τελικό αποτέλεσμα κάποιας συνέντευξης που έχουμε δώσει, ποτέ δεν ξέρουμε τι θα έχει προστεθεί στα λεγόμενα μας, με αποτέλεσμα στο τέλος να σκεφτόμαστε: ''μα καλά με αυτόν τον άνθρωπο δεν μιλούσα τόσες ώρες??'', ''αυτά του είπα εγώ??''. Ίσως να μη μπορούμε να αποφύγουμε αυτές τις 'σάλτσες' οι οποίες ποτέ δεν ξέρουμε από που θα 'φυτρώσουν', μπορούμε όμως να κατακρίνουμε εξ αρχής αυτή τη φράση η οποία τείνει να καθιερωθεί. Αυτή θα πρέπει να είναι η δικιά μας αντίδραση.  

Θα μου πείτε τώρα, και καλά γιατί τόση κάψα; Τι σε χαλάει τόσο πολύ; Και όντως δεν είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της κοινότητας μας. Οι λόγοι όμως είναι πολλοί, και βασικότερος όλων, είναι πως η φυγή σαν λέξη δεν εκφράζει καθόλου αυτό που κάνουμε. Αντιθέτως, αυτό που κάνουμε κυρίως, είναι να μένουμε και να επιμένουμε σε πράγματα που θέλουμε να καταφέρουμε. Ο τυπικός ορισμός του Parkour (…έχει ως στόχο την ταχύτατη και βέλτιστη δυνατή μετακίνηση από οποιοδήποτε σημείο του χώρου Α σε διαφορετικό σημείο Β…) αναφέρει τον όρο μετακίνηση. Γιατί δεν το λέμε τότε ‘’η τέχνη της μετακίνησης’’ ή ‘’τέχνη της υπερπήδησης’’? Θα ήταν πολύ πιο κοντά σε αυτό που κάνουμε. Δεν φεύγουμε κύριε! Δεν πάμε αλλού, εδώ είμαστε!  Οφείλω πάντως να παραδεχτώ πως η προσπάθεια ήταν  καλή!! ‘’Η τέχνη της φυγής’’ …ακούγεται κάπως, έτσι?!! Γιατί δεν το αλλάζουμε τότε σε ‘’Φευγιό’’ ;; Πως σας φαίνεται;

Ίσως φαίνεται αστείο, όμως δεν είναι τυχαίο πως πολύ συχνά ακούμε ατάκες του τύπου: ‘’θα γινόσασταν καλοί διαρρήκτες’’, ‘’θα ξεφεύγατε εύκολα από την αστυνομία’’ και άλλα τέτοια. Κανείς όμως δεν λέει ‘’θα κυνηγούσατε εύκολα κάποιον τσαντάκια’’ ή ότι κάτι καλό θα μπορούσε να προκύψει από την ενασχόληση μας με το συγκεκριμένο άθλημα.  Όλα αυτά είναι άμεσα συνδεδεμένα και δημιουργούν εντυπώσεις ακόμα και υποσυνείδητα. Στο μυαλό πολύ κόσμου οι Traceurs είναι απλά ταραξίες που κάποιος τους κυνηγάει και αυτοί τρέχουν/φεύγουν. Όταν μας συναντήσουν να κάνουμε προπόνηση μπορεί να έχουν πρόβλημα επειδή μπορεί να δημιουργήσουμε φθορές, ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έχουν καν προσέξει σε τι κατάσταση μπορεί να βρίσκεται ο συγκεκριμένος χώρος και δεν ενοχλούνται από όσους ρίχνουν τις τσίχλες, τα τσιγάρα και τους καφέδες τους σε μάρμαρα και πεζόδρομους δίπλα ακόμη και από μνημεία. 

Έπειτα, είναι και η ανούσια και χωρίς λογική μίξη ξένων όρων στην Ελληνική ομιλία και γλώσσα. Χρησιμοποιούμε ξένους όρους και λέξεις εκεί όπου υπάρχουν αντίστοιχες Ελληνικές και ψάχνουμε να δημιουργήσουμε νέες λέξεις για να μεταφράσουμε ξενόφερτα trends, αθλήματα κτλ. Για το basketball και τον παίχτη του, υπάρχουν Ελληνικές λέξεις, (καλαθοσφαίριση - καλαθοσφαιριστής) παρ’ όλα αυτά  χρησιμοποιούμε τις λέξεις basket και μπασκετμπολίστας???. Γιατί λοιπόν δεν μένουμε απλά στη λέξη Parkour, την οποία μπορούμε εύκολα να κάνουμε Παρκούρ για όσους δεν μπορούν να διαβάσουν τους Λατινικούς χαρακτήρες?? Και αν και οι λέξεις Traceur και Traceuse σας φαντάζουν δύσκολα θα μπορούσαμε να αντέξουμε ακόμα και το Παρκουρίστας! Σίγουρα καλύτερο από το ‘’Ο τεχνίτης της Φυγής’’ ή ‘’ο καλλιτέχνης της φυγής’’. Τι λέτε;   

Το θέμα δεν χρειάζεται μεγαλύτερη επέκταση και δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Το συμπέρασμα είναι πως το Parkour έχει ήδη αρκετά ονόματα (parkour, free running, arts du deplacement, αυτό το τελευταίο ειδικά μη με ρωτήσετε πως προφέρεται) δεν χρειαζόμαστε ακόμα ένα. Έτσι και αλλιώς η Ελλάδα έχει γεννήσει όλες τις επιστήμες, αρκετά αθλήματα κτλ, για τα οποία παγκοσμίως χρησιμοποιούνται οι Ελληνικοί όροι, ενώ εμείς χρησιμοποιούμαι ξένους όρους εκεί που δεν χρειάζεται. Ας αφήσουμε λοιπόν το parkour ως έχει και αν κάποια στιγμή θελήσουμε να του δώσουμε και Ελληνικό όνομα, μπορούμε να το κάνουμε και μόνοι μας.   

Thursday, 2 January 2014

Blane's 50 Ways To Be and To Last in Parkour | Part 2 - Training The Mind


50 τρόποι για να υπάρχεις και να διαρκέσεις στο Parkour |  Μέρος 2 - Εκπαιδεύοντας το μυαλό



For the original post press here
Για το άρθρο του Blane στα Αγγλικά πατήστε εδώ.

Στο δεύτερο από τα πέντε μέρη αυτής της σειράς, θα καλύψω αυτές που πιστεύω ότι είναι οι πιο σημαντικές πτυχές για την εκπαίδευση του μυαλού, ώστε να είναι ισχυρό για την εξάσκηση του Parkour. Τα θέματα δεν αναφέρονται κατά σειρά προτεραιότητας, αλλά έχουν ως στόχο να παρέχουν συμβουλές για την ανάπτυξη και τη διατήρηση μιας αποτελεσματικής νοοτροπίας για την εκπαίδευση και τη βελτίωση στο Parkour. Για να είμαι σαφείς, η ανάπτυξη ενός δυνατού μυαλού είναι ακόμη πιο δύσκολη από την ανάπτυξη ενός δυνατού σώματος και δεν θα συμβεί εν μία νυκτί. Το Parkour δεν είναι εύκολο από καμία άποψη, οπτική γωνιά ή μορφή. Συχνά θα σας δοκιμάσει και θα σας πιέσει με τρόπους που δεν θα απολαύσετε. Κάποιες φορές θα τραυματιστείτε. Σε κάθε προπόνηση θα εκθέτει και να τονίζει τις αδυναμίες σας, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές και θα σας δώσει μία βάναυσα ειλικρινής απάντηση, αν ρωτήσετε: ‘’Λοιπόν, τι μπορώ να δοκιμάσω σήμερα;".

Για να διαβάσετε μια συνολική εισαγωγή για αυτή τη σειρά άρθρων ή να θυμηθείτε το πρώτο μέρος, το οποίο καλύπτει την εξάσκηση του σώματος, μπορείτε να κάνετε κλικ εδώ.

Λοιπόν…






14) Η Τέχνη του Πολέμου

Ο καθένας είναι διαφορετικός, αλλά με τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα, όταν αφαιρεθεί από το σύνολο το περιτύλιγμα, το Parkour στον πυρήνα του είναι η αντιμετώπιση προκλήσεων και εμποδίων, χρησιμοποιώντας την κίνηση ως ένα είδος όπλου σε αυτή την αντιπαράθεση. Σε κάθε είδους σύγκρουση, η μία πλευρά είτε θα κερδίσει ή θα χάσει και αυτό ισχύει και στο Parkour. Όταν είστε αντιμέτωποι με έναν κατώτερο αντίπαλο, τότε έχετε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, αλλά θα πρέπει ακόμα και έτσι να είστε προσεκτικοί και να υπολογίζετε την προσέγγισή σας... Και όσο πιο ταιριαστός είναι ο αντίπαλός σας σε σχέση με τις ικανότητές σας, τόσο περισσότερες ελπίδες έχει για να σας νικήσει. Φυσικά, αν επιλέξετε να αντιμετωπίσετε έναν αντίπαλο που ξεπερνάει τις δυνατότητες σας,  τότε καλύτερα να έχετε ένα πάρα πολύ καλό λόγο για αυτό, διότι πιθανότατα θα χάσετε.

Για μένα, τα άλματα είναι όλα τα ίδια σε πολλά πράγματα. Ακόμη και τα εύκολα απαιτούν την προσοχή και την αυτοσυγκέντρωση σας ή θα μπορούσαν να σας τσακίσουν… ακόμη και οι εύκολες κινήσεις και άλματα έχουν κάτι να σας διδάξουν. Όσο θα αντιμετωπίζετε πιο δύσκολα άλματα που είναι πιο κοντά στις δυνατότητες σας, τόσο μεγαλύτερη προσοχή θα πρέπει να δοθεί και να βασιστείτε στην εμπειρία σας για να καταλάβετε τον καλύτερο τρόπο για να τα προσεγγίσετε. Θα πρέπει να είναι σίγουροι για τον εαυτό σας, αλλά την ίδια στιγμή να μην τα υποτιμάτε.

Και όταν πρόκειται για ανώτερους αντιπάλους... το να αντιμετωπίζετε άλματα που είναι πέρα από τις ικανότητες σας, είναι μια καταστροφική συνταγή και υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού ή χειρότερα. Αυτοί οι αντίπαλοι ή τα εμπόδια, θα πρέπει να αντιμετωπίζονται μόνο όταν δεν υπάρχει άλλη λύση.

"Εάν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι και τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μία ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη” - Sun Tzu, Η Τέχνη του Πολέμου.



---



15) Δέξου ότι μερικές φορές το εμπόδιο θα νικήσει.

Θα υπάρξουν μέρες που θα αντιμετωπίσετε άλματα που είναι σίγουρα μέσα στις δυνατότητες σας, αλλά δεν θα μπορείτε να καταφέρετε με τίποτα και αυτό είναι μια αληθινή δοκιμασία της ταπεινοφροσύνης και της υπομονής σας. Σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να επιλέξετε ανάμεσα σε μια από δύο επιλογές. Μπορείτε είτε να φύγετε και να επιστρέψετε μια άλλη μέρα ή να παραμείνετε και να παλέψετε με το  πρόβλημα με την ελπίδα ότι θα επιτύχετε. Μερικές φορές θα τα καταφέρετε, μερικές φορές όχι.

Όταν βλέπετε αρχικά ένα τρομακτικό άλμα, υπάρχει συνήθως ένα πολύ σύντομο παράθυρο ευκαιρίας, κατά το οποίο υπάρχει ένας θετικός εσωτερικός διάλογος, ο οποίος συμβαίνει στο κεφάλι σας. Αυτό θα μπορούσε να διαρκέσει από  λίγα δευτερόλεπτα έως λεπτά. Θα συγκρίνετε το άλμα με άλλα προηγούμενα, θα καθησυχάσετε τον εαυτό σας για την ικανότητά σας, θα δοκιμάσετε το σημείο προσγείωσης και απογείωσης, μπορεί να επαναλάβετε το τρέξιμο και την προσέγγιση σας μερικές φορές... αλλά τελικά αυτό το παράθυρο ευκαιρίας σταδιακά θα αρχίσει να κλείνει και οι αμφιβολίες θα κάνουν την εμφάνιση τους. Όσο μένετε εκεί, το πιο πιθανό είναι να προστεθούν και ο φόβος, ο θυμός και η αμφιβολία στην εξίσωση και το άλμα θα γίνει ακόμα πιο τρομακτικό. Θα αρχίσετε να παρά-σκέφτεστε το πρόβλημα και θα στέκεστε στις αρνητικές πιθανότητες και απαιτείται ένας συγκεκριμένος τύπος ανθρώπου για να το ξεπεράσει αυτό, να παραμείνει θετικός και να ανοίξει άμεσα το παράθυρο της ευκαιρίας και πάλι. Η σύντροφός μου περιέγραψε αυτή την κατάσταση καλύτερα από οποιονδήποτε έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα, όταν μου είπε ότι μπροστά σε κάτι τέτοιο, νιώθει σαν να είναι μακριά έξω στη θάλασσα και προσπαθεί να πάει πίσω στην ακτή. Μερικές φορές ένα κύμα έρχεται που μπορεί να την πάρει πίσω, αν έχει την αυτοπεποίθηση να σταθεί στην σανίδα της και να το καβαλήσει... αλλά αν χάσει την ευκαιρία, τότε μπορεί να είναι μια μακρά αναμονή μέχρι να έρθει το επόμενο κύμα.

Έχω αντιμετωπίσει αμέτρητα άλματα όπως αυτό και γνωρίζω από πρώτο χέρι την αίσθηση του να μένεις και να πετυχαίνεις... αλλά και το συναίσθημα της φυγής. Αν περιμένεις πάρα πολύ καιρό, τότε συχνά δεν υπάρχει ευτυχής κατάληξη και στις δύο περιπτώσεις. Η φυγή μπορεί να σε αφήσει απογοητευμένο και θυμωμένο, αλλά και η επιτυχία μετά από τόσο καιρό, διαπιστώνοντας ότι το άλμα ήταν τελικά απλό και εύκολο μπορεί να σε κάνει πραγματικά να αισθάνεσαι χειρότερα μόλις διαπιστώσεις ότι μόλις έχασες μια-μισή ώρα ενώ θα έπρεπε να έχεις πηδήξει όταν ήρθε το πρώτο κύμα. Μερικές φορές δεν υπάρχει καμία χαρά στο να καταφέρεις τελικά ένα άλμα μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα... Είναι σαν να πέρασε όλος αυτός ο χρόνος παλεύοντας για κάτι που πιστεύεις μόνο και μόνο για να μάθεις ότι η πριγκίπισσα σου είναι σε άλλο κάστρο...





Αν είναι ένα άλμα που ξέρω ότι μπορώ να κάνω και νιώθω δυνατός, τότε γενικά θα ακολουθήσω το κύμα πίσω στην ακτή αργά ή γρήγορα... αλλά μερικές φορές θα φύγω ευγνώμων που δεν τσακίστηκα στα βράχια.

Με την εμπειρία μου έχω μάθει να αναγνωρίζω ένα άλμα που δεν θα γίνει και αντί να το βλέπω ως κάτι αρνητικό, προσπαθώ να το αντιμετωπίσω σαν να ένα παιχνίδι με έναν παλιό φίλο. Μερικές φορές κερδίζεις, μερικές φορές χάνεις, αλλά η πραγματική απόλαυση είναι να παίζεις το παιχνίδι και υπάρχει πάντα ένα άλλο κύμα για να καβαλήσεις την επόμενη εβδομάδα.



---



16) Η Δύναμη του τώρα

(Στην Αγγλία η φράση ‘’Break a jump’’ που ακολουθεί στην παράγραφο σημαίνει ότι κάποιος τελικά καταφέρνει να προσπαθήσει ένα άλμα το οποίο φοβόταν και δεν το δοκίμαζε, ενώ το έβλεπε συνήθως για πολύ καιρό. Στη μετάφραση θα χρησιμοποιήσω ακριβώς την ίδια Ελληνική λέξη, ‘’σπάσιμο ενός άλματος’’. Toge)

Εντάξει, ας αφήσουμε τα κοριτσίστικα λόγια περί απογοητεύσεων και συναισθημάτων και ας πάμε πίσω στον αγώνα.

Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα στο να σκοτώσεις τον δράκο εδώ και τώρα... πριν να μεγαλώσει και γίνει ένα τελείως διαφορετικό θηρίο. Είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι ως ένα ισχυρό ανθρώπινο ον, έχεις τη δυνατότητα να ανέλθεις στο ύψος των περιστάσεων όταν το αποφασίσεις. Η ζωή δεν θα περιμένει την κατάλληλη στιγμή πριν ρίξει τα σκατά της πάνω σου, οπότε πρέπει να εξασκηθείς στο να μπορείς να ανάβεις τη σπίθα και να φουντώνεις τη φωτιά σε μια και μόνο στιγμή. Αν αυτό είναι κάτι που δεν το κάνεις ποτέ στην προπόνηση σου, θα είναι πολύ πιο δύσκολο να βασιστείς στο θάρρος, σε μια κατάσταση που θα το απαιτεί. Αλλά αν είσαι εξοικειωμένος με το αίσθημα πίεσης, αν είσαι συνηθισμένος να πηδάς μέσα από αυτό το παράθυρο ευκαιρίας και να αφήνεις κατά μέρος όλες αυτές τις μαλακίες στο κεφάλι σου και αν καταφέρεις να ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ το άλμα με όλη σου την καρδιά, τότε θα έχεις σπάσει αυτό το άλμα και θα έχεις σφαγιάσει το δράκο, ανεξάρτητα από το τι θα συμβεί στην άλλη πλευρά. Γιατί το να σπάσεις ένα άλμα είναι διαφορετικό από να κάνεις ή να καταφέρεις ένα άλμα. Αν γνωρίζεις πραγματικά ότι τα έδωσες όλα και δεν άφησες πίσω ούτε χιλιοστό από την ύπαρξή σου, είτε χάσεις ή κερδίσεις, είτε τσακιστείς ή το κατακτήσεις, θα το έχεις σπάσει και θα έχεις κερδίσει την πνευματική μάχη, αν όχι και τη φυσική/σωματική.

Θα μάθεις περισσότερα κάνοντας ένα άλμα τώρα, σήμερα, αυτή τη στιγμή, από ότι επιστρέφοντας όταν είσαι «έτοιμος» και όταν γίνει εύκολα. Σίγουρα, θα μπορούσες να βρεις μια τρομακτική πρόκληση και να πάς για μερικές εβδομάδες να προπονήσεις παρόμοια άλματα, να πάς μέσα στο όμορφο, ζεστό γυμναστήριο σου και να το προσομοιώσεις με στρώμα και τελικά να πας πίσω και να το κάνεις χωρίς δισταγμό, αλλά έτσι θα έχει παρακαμφθεί ένα πολύ σημαντικό μέρος της διαδικασίας, αν όχι το πιο σημαντικό μέρος του Parkour, που είναι να αντιμετωπίζεις τις προκλήσεις με θάρρος και να επιλέγεις  το πιο δύσκολο μονοπάτι, όταν σου παρουσιάζονται. Βγες από τη βολή  σου, ανταποκρίσου στην πρόκληση και σκάψε βαθιά μέσα σου. Θύμωσε αν χρειαστεί, βρες έναν λόγο, ένα σκοπό και μια κινητήρια δύναμη που θα σε κάνει να κάνεις το άλμα. Η ώρα είναι τώρα διάολε!

Μίσησε την ιδέα του να μην το προσπαθήσεις, περισσότερο από ότι φοβάσαι τις συνέπειες του να μην το καταφέρεις και θα βρεις τον τρόπο να σπάσεις το άλμα.



---



17) Κάνε κάτι που σε τρομάζει σε κάθε προπόνηση

Δεν χρειάζεται να είναι τρομακτικό, αλλά  κάνε κάτι που σε κάνει να νιώθεις άβολα, κάθε φορά που βγαίνεις έξω για προπόνηση. Αυτή η τακτική έκθεση στον φόβο θα το εισαγάγει στον οργανισμό σου και θα σχεδόν θα πάθεις ανοσία από αυτόν. Θα μάθεις να επεξεργάζεσαι και να διαχειρίζεσαι αυτόν τον φόβο πιο εύκολα, δημιουργώντας συνήθειες και διαδικασίες για να ξεπερνάς τις επόμενες τρομακτικές εμπειρίες, στη ζωή ή στο Parkour.

Η ικανότητα να αντιμετωπίζεις  το φόβο είναι μια τεχνική που μπορεί να προπονηθεί και να βελτιωθεί ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη τεχνική και όπως ακριβώς κάθε άλλη τεχνική στο Parkour, πρέπει να δουλεύεται τακτικά, αν ελπίζουμε να τη διατηρήσουμε και να τη βελτιώσουμε.



---



18) Σπάζοντας άλματα

Αυτό το θέμα αξίζει να το αναλύσουμε και να μπούμε σε λεπτομέρειες, ακόμη και αν η πραγματική ψυχική διαδικασία θα είναι διαφορετική για τον καθένα. Έχω δει ανθρώπους να προσεγγίζουν τρομακτικά άλματα με πολλούς τρόπους και με ποικίλους βαθμούς επιτυχίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει αλάνθαστη μέθοδος για να ξεπεραστεί ο φόβος που νοιώθεις όταν αντιμετωπίζεις ένα νέο άλμα. Αυτό που λειτουργεί για μένα δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα λειτουργήσει σε όλους... αλλά μπορώ να σας δώσω μερικά παραδείγματα και πράγματα για να έχετε στο μυαλό σας, που θεωρώ ότι μπορεί να βοηθήσουν.

Η φράση «σπάω ένα άλμα» προέρχεται από ένα γαλλικό όρο, ο οποίος σημαίνει ‘’σπάω το φράγμα του φόβου και της ανησυχίας που σχηματίζεται τις στιγμές πριν δοκιμάσουμε κάτι τρομακτικό. Με την εξάσκηση, μπορεί να γίνει πιο εύκολο να σπάτε άλματα, αλλά είναι μια πολύ περίπλοκη διαδικασία που μπορεί πραγματικά να γίνει πιο δύσκολη κατά τη διάρκεια ορισμένων περιόδων της προπόνησής σας. Το πρόβλημα είναι ότι όσο μεγαλύτερη εμπειρία έχετε στο Parkour, τόσο περισσότερο μπορείτε να καταλάβετε τι μπορεί να πάει στραβά σε ένα άλμα και πόσο ακόμη και ένας μικρός τραυματισμός μπορεί να σας πάει πίσω όσον αφορά την προπόνηση. Όσο περισσότερο βελτιώνεστε από άποψη ικανοτήτων, τόσο περισσότερα θα έχετε να χάσετε, αν κάτι πάει στραβά. Στην αρχή αυτό δεν είναι κάτι που σκεφτόμαστε, γιατί δεν έχουμε καμία τέτοια εμπειρία για να το συσχετίσουμε και αυτός είναι ο λόγος που συχνά βλέπουμε ότι στους αρχάριους κάποιες φορές είναι πιο εύκολο να πάνε και να δοκιμάσουν κάτι δύσκολο ή τρομακτικό χωρίς πολύ σκέψη. Η άγνοια είναι ευτυχία...




Το πρώτο πράγμα που πρέπει να αποφασίσεις είναι αν είσαι ένα άτομο που χρειάζεται να είναι ήρεμος για να σπάσει ένα άλμα ή κάποιος που χρειάζεται σπρώξιμο. Προσωπικά βρίσκομαι κάπου στη μέση σε αυτόν τον τομέα, αλλά όπως και πολλοί άλλοι, μου αρέσει να έχω μια σύντομη στιγμή πλήρους ηρεμίας πριν από το άλμα, τότε όπου όλες οι αμφιβολίες φεύγουν μακριά και γυρίζω το διακόπτη στο ‘’ΠΑΜΕ’’.

Όπως και αν προτιμάς να προσεγγίζεις το σπάσιμο ενός άλματος, το σημαντικότερο είναι όταν τελικά γυρίσεις το διακόπτη, να τα δώσεις όλα χωρίς κανένα δισταγμό. Αν για παράδειγμα, είναι ένα άλμα με φόρα (running precision), θα πρέπει να έχεις αποφασίσει ότι θα το κάνεις πριν κάνεις ακόμη και το πρώτο βήμα. Δοκίμασε τη φόρα όσο θέλεις πριν, αλλά μην τρέξεις προς το άλμα προσπαθώντας να αποφασίσεις προς το τέλος του τοίχου. Η αυτοπεποίθηση και η προβλεψιμότητα ελαχιστοποιούν τον κίνδυνο. Ο δισταγμός και η μη διορατικότητα αυξάνουν τον κίνδυνο. Όταν τρέξεις προς το τέλος του τοίχου και κάνεις το άλμα με μισή καρδιά, υπάρχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες κάτι να πάει στραβά. Η κατάσταση θα είναι απρόβλεπτη, διότι δεν θα ξέρεις πόση δύναμη έχεις βάλει και θα πρέπει να ασχοληθείς με πολλά πράγματα στον αέρα, πολύ γρήγορα. Αλλά όταν βάλεις όλη σου τη δύναμη, ακόμη και αν δεν το καταφέρεις, θα ξέρεις πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις, έτσι ώστε να ξέρεις περίπου πού θα προσγειωθείς και θα έχεις περισσότερο χρόνο στον αέρα, δίνοντας σου πολύτιμο χρόνο για να επεξεργαστείς την κατάσταση και να μπορείς να αντιδράσεις καλύτερα στην προσγείωση.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των προβλημάτων του Parkour και της ζωής, αν ξέρεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις και προσπαθήσεις με όλο σου το είναι, τότε θα είσαι μια χαρά.

Σε μερικούς ανθρώπους αρέσει να ακούνε τους θορύβους του περιβάλλοντος. Άλλοι τραγουδούν στον εαυτό τους. Πολλοί ρυθμίζουν την αναπνοή τους πιο αργά ή γρήγορα, ενώ μερικοί κάνουν κύκλους, έτσι ώστε να μπορούν να δουν το άλμα με μια νέα ματιά και προοπτική κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Είμαι ένας από τους ανθρώπους που τους αρέσει να μετρούν αντίστροφα στο κεφάλι τους. Αν φτάσω στο 1 και εξακολουθώ να αισθάνομαι καλά για τα πάντα, τότε τα δίνω όλα και το δοκιμάζω. Αυτή η διαδικασία αντίστροφης μέτρησης αρχίζει μόνο αφού έχω ήδη εξετάσει και επεξεργαστεί τα πάντα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έχω ήδη ελέγξει την περιοχή απογείωσης και προσγείωσης, έχω κάνει ένα σύντομο σχέδιο για το τι μπορώ να κάνω σε περίπτωση που ‘’δώσω’’ περισσότερο ή λιγότερο και έχω δουλέψει τα βήματα της φόρας μου. Αν είναι ένα πραγματικά τρομακτικό άλμα, αλλά εξακολουθώ να θέλω να το κάνω, τότε συχνά φτιάχνω στο μυαλό μου μια κατάσταση στην οποία θα πρέπει οπωσδήποτε να κάνω το άλμα. Πείθω τον εαυτό μου ότι η παραμονή μου στο σημείο που είμαι είναι πιο επικίνδυνη από ότι να προσπαθήσω το άλμα και να μη τα καταφέρω. Αυτό δεν είναι κάτι φυσικό, θέλει πολύ εξάσκηση και σίγουρα δεν θα το συνιστούσα σε κανέναν δεδομένου ότι είναι λίγο ακραίο... αλλά δουλεύει για μένα.

Η προσπάθεια σπασίματος αλμάτων, είναι μια δοκιμή της δύναμης της θέλησης, του αυτοελέγχου και της αυτογνωσίας, αλλά υπάρχει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε κάποιον που είναι προσεκτικός και υπολογίζει τις κινήσεις του και σε κάποιο απερίσκεπτο. Ένα άλμα μπορεί να είναι το ίδιο και για τους 2, αλλά η διαφορά βρίσκεται και πάλι στις λεπτομέρειες. Η πρόθεση και τα κίνητρα πίσω από την επιλογή τους να το κάνουν μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά.

Το να βλέπεις άλλους ανθρώπους να αντιμετωπίζουν άλματα που βρίσκονται κοντά στις μέγιστες δυνατότητες τους, είναι μια απίστευτη εμπειρία. Μπορείς να το εκτιμήσεις πλήρως μόνο όταν το άτομο και το άλμα είναι ‘’ισάξια’’ εκείνη τη στιγμή και αυτό είναι το αμέσως καλύτερο πράγμα από  να κάνεις εσύ ο ίδιος. Εκείνη τη στιγμή ακριβώς, βλέπεις έναν άνθρωπο που έχει αποβάλει από πάνω του όλη την υποκρισία και όλο το εγώ του. Δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί πίσω από τα λόγια ή τους ψευδείς ισχυρισμούς... είναι ώρα για πράξεις. Ανεξάρτητα από το πόσοι φίλοι του είναι εκεί μαζί του, είναι εντελώς μόνος. Κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει το άλμα για αυτόν και το ξέρει. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει ή παύει να υφίσταται πλήρως, οι θόρυβοι του περιβάλλοντος σβήνουν και όλη η προσοχή του είναι σε ένα μικροσκοπικό σημείο της Γης. Υπάρχει μία αόρατη, αλλά αναμφισβήτητη ενέργεια στον αέρα, μια δόνηση υψηλής συχνότητας που δεν μπορείς να ακούσεις και μία πίεση που θα μπορούσε να κοπεί με ένα μαχαίρι. Σαν ένα τρένο που περνάει χωρίς σταματημό και αναρωτιέσαι αν θα έχει το θάρρος να σηκωθεί και να πηδήξει μέσα. Αν το κάνει, τότε ακριβώς πριν πηδήξει, κάτι το ιδιαίτερο συμβαίνει. Μισό δευτερόλεπτο απόλυτης ακινησίας και ηρεμίας. Μπορείς να το δεις, όταν το έχει αποφασίσει, όταν έχει γυρίσει το διακόπτη και όταν είναι έτοιμος να ξεκινήσει. Είναι πλέον ένα θύμα της ίδιας της εμπειρίας. Έχουν όλα τελειώσει αν ριπή οφθαλμού και με την προσγείωση, οι θόρυβοι έρχονται πίσω και το γέλιο, οι επευφημίες και οι μεγάλοι αναστεναγμοί ανακούφισης, αντικαθιστούν τη σιωπή. Ο φόβος αντικαθίσταται με χαρά και αγαλλίαση... και είναι αυτό ακριβώς το συναίσθημα που κάνει το Parkour τόσο εθιστικό.

Όποια και αν είναι η προσέγγιση σου σε αυτή τη διαδικασία, έχε ως στόχο να κάνεις τη μέθοδο σου πιο αποτελεσματική με την πάροδο του χρόνου. Βρες κάτι που λειτουργεί για εσένα και να επέμεινε σε αυτό, εξασκώντας την με επανάληψη, ακριβώς όπως οποιαδήποτε άλλη τεχνική. Μάθε να εμπιστεύεσαι τη μέθοδο σου και βελτίωνε την όσο περνάει ο καιρός. Στόχος σου πρέπει να είναι η ελαχιστοποίηση του χρόνου που χρειάζεσαι για να βρεις ένα άλμα που θες να κάνεις και να το κάνεις... και αυτό είναι δυνατό μόνο μετά από ώρες προπόνησης.



---



19) Μην παρακολουθείς πάρα πολλά βίντεο

Το YouTube έχει κάνει πολλά καλά πράγματα για το Parkour, αλλά είναι δίκοπο μαχαίρι. Παρά το γεγονός ότι επέτρεψε στην τέχνη να διαδοθεί ευρέως, σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα και σύστησε το Parkour σε ένα τεράστιο κοινό, έχει επίσης, καταφέρει να το κάνει με έναν τρόπο που δεν πιστεύω ότι αντιπροσωπεύει τι είναι αυτό που κάνω. Περισσότερα από το 90% των βίντεο Parkour που έχω δει στο YouTube είναι κακά παραδείγματα της τέχνης που ξέρω και αγαπώ. Θα πρέπει να σκάψεις βαθιά μέσα σε ένα σωρό από σκατά για να βρεις τα ελάχιστα που αξίζουν και αν το κάνεις με βάση τον αριθμό προβολών ή δημοτικότητας, δεν έχεις καμία ελπίδα.

Η αλήθεια είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων που γνωρίζω και που ζουν και εξασκούν το Parkour με το ίδιο πνεύμα και τα κίνητρα όπως και εγώ, δεν φτιάχνουν βίντεο κάθε εβδομάδα. Αν το κάνουν θα είναι αραιά και που, όταν πιστεύουν ότι έχουν κάτι σημαντικό και ουσιαστικό να μοιραστούν.  Ανεβάζουν ένα βίντεο, επειδή πιστεύουν ότι θα μπορούσε να ωφελήσει κάποιον άλλο και επειδή μεταδίδει ένα μήνυμα σε άλλους ομοϊδεάτες ανθρώπους... και όχι επειδή θέλουν ο κόσμος να δει το τελευταίο τους showreel για το οποίο ξόδεψαν περισσότερο χρόνο κατά την επεξεργασία του από ότι πέρασαν κάνοντας προπόνηση την ημέρα που το γύρισαν.
Έτσι, αν κάποιος σου συστήσει ένα βίντεο ή έχεις ελεύθερο χρόνο, τότε σίγουρα, σπατάλησε μια ώρα στο YouTube και πάρε μερικές ιδέες και έμπνευση ή τσέκαρε πώς προπονούνται σε κάποια άλλη χώρα, αλλά αν το διαδίκτυο είναι γεμάτο με βίντεο ανθρώπων που προπονούνται με έναν τρόπο διαφορετικό από τον δικό σου, να θυμάσαι ότι δεν είσαι μόνος σίγουρα και ο λόγος που δεν μπορείς να βρεις πολλά βίντεο που αντιπροσωπεύουν τον τρόπο που εξασκείσαι, είναι επειδή τα άλλα παιδιά που θα μπορούσαν να τα ανεβάσουν είναι πολύ απασχολημένα στην προπόνηση.

Αποφάσισε τι και πώς θες να προπονηθείς σήμερα και δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τις τάσεις στην κοινότητα. Έχω δει να μεταλλάσσονται από rail precisions, kong precisions και double kongs, σε κουρέματα στυλ Justin Bieber με φαρδιές φόρμες and κολλητά μπλουζάκια, μετά σε στενά τζιν και φαρδιά μπλουζάκια  και στη συνέχεια πίσω για να επικεντρωθούν σε ορισμένες πραγματικές τεχνικές με 180 μοίρες πιρουέτα. Όλα αυτά τα σκατά είναι μόνο η επιφανειακή αναταραχή, αλλά κάτω από την επιφάνεια τα πράγματα που έχουν σημασία δεν αλλάζουν ποτέ. Επέλεξε τις δικές σου αξίες και αποφάσισε σε ποιες κινήσεις θες να βελτιωθείς... και στη συνέχεια προπονείστε τες μέχρι τελικής πτώσης.



---



20) Διάβασε

Διάβασε βιβλία και άρθρα από αξιόπιστες πηγές. Μάθε πώς το σώμα σου λειτουργεί και αναπτύσσεται. Κάνε ερωτήσεις και βρες τις απαντήσεις. Διάβασε βιβλία που κεντρίζουν το μυαλό, καθώς και βιβλία που θα σε διδάξουν πώς να τρως για καλύτερη απόδοση και ανάκτηση των δυνάμεων σου. Διάβασε βιβλία για το πώς να κάνεις διατάσεις, να κινείσαι και να προπονείσαι, έτσι ώστε να μπορείς να διατηρήσεις και να αναβαθμίσεις το πιο πολύπλοκο και σημαντικό μηχάνημα που θα έχεις ποτέ. Μάθε γιατί μπορούν να αποφευχθούν οι περισσότεροι τραυματισμοί που συνδέονται με τον αθλητισμό και πώς οι χρόνιοι πόνοι μπορεί να ανακουφιστούν κάνοντας μερικές απλές αλλαγές στις καθημερινές συνήθειες σας.

Αν έπρεπε να διαλέξω μερικούς από τους τίτλους που έχουν φανεί πιο χρήσιμοι για μένα τα τελευταία χρόνια, θα συνιστούσα:

Starting Strength του Mark Rippetoe

Movement του Gray Cook

Becoming a Supple Leopard της Kelly Starrett

Hagakure του Yamamoto Tsunetomo

…και οτιδήποτε από τον Jim Wendler



---



21) Προπονήσου μόνος σου

Υπάρχουν πλεονεκτήματα για την προπόνηση σε μικρές ομάδες που θα συζητήσουμε στο 3ο Μέρος, αλλά όταν πρόκειται για την εκπαίδευση του νου, δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να βελτιώσεις ορισμένα στοιχεία από το να προπονηθείς μόνος σου. Ακόμα και τα ταπεινότερα των ψυχών φιλοξενούν ένα ‘’εγώ’’ που υπάρχει μόνο όταν βρίσκεται περιτριγυρισμένος από άλλους. Είναι ο λόγος που στέκεσαι ή κάθεσαι λίγο διαφορετικά όταν κάποιος μπαίνει μέσα στο δωμάτιο ή αλλάζεις τον τρόπο που μιλάς ανάλογα με το σε ποιον απευθύνεσαι. Είναι η αιτία της αμυντικής σου στάσης όταν κάποιος αμφισβητεί τις ενέργειές σου, ακόμη και αν έχει τις καλύτερες προθέσεις, σαν φίλος σου. Είναι ο λόγος που δικαιολογείσαι, όταν δεν θες να παραδεχτείς απλά ότι φοβάσαι να κάνεις ένα άλμα και λες "θα μπορούσα να το κάνω εύκολα αν δεν είχα αυτόν τον τραυματισμό’’.

Αλλά όταν αφαιρούμε όλες τις εξωτερικές επιρροές από την εξίσωση θα μείνει μόνο ο εαυτός μας, με όλες τις αδυναμίες μας και τα ελαττώματα μας στην επιφάνεια και πάλι. Μπορούμε να είμαστε ειλικρινείς για μια φορά και να χαλαρώσουμε ένα κομμάτι μας. Η νοοτροπία μας είναι διαφορετική και ο τρόπος σκέψης μας, η κίνηση και η προπόνηση μας αλλάζει. Δεν αναμένουμε πλέον τη γνώμη κάποιου άλλου σε κάποια προσγείωση ή δεν διστάζουμε πάνω από ένα άλμα ανησυχώντας για το πώς αυτό μπορεί να φανεί σε κάποιον άλλο. Είναι απελευθερωτικό! Και είναι επίσης πιο τρομακτικό κάποιες φορές. Χωρίς το φίλο να σε υποστηρίζει και να σε ενθαρρύνει και χωρίς την πίεση ότι κάποιος σε παρακολουθεί, ξαφνικά τα κίνητρά σου γίνονται εντελώς εσωτερικά. Πλέον δεν το κάνεις εν μέρει επειδή οι φίλοι σου αναμένουν να είναι σε θέση να το κάνεις... Όχι, ο μόνος λόγος για να κάνεις κάτι τώρα είναι επειδή το θες, επειδή το επιλέγεις, για εσένα. Κανείς δεν θα μάθει αν το έκανες ή όχι, έτσι η απόφαση να κάνεις κάτι τρομακτικό εκείνη τη στιγμή τροφοδοτείται αποκλειστικά από την αυτό-θέληση σου και τον εσωτερικό σου κόσμο. Είναι εγωιστικό, αλλά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ίσως διαβάζοντας αυτό τώρα να σκεφτείτε ότι είμαι ένας εγωιστής μαλάκας, αλλά αυτό που προσπαθώ να επισημάνω ότι αυτό είναι κάτι που όλοι έχουμε μέσα μας, σε κάποιο βαθμό. Κάποιοι περισσότερο από άλλους. Όλοι γνωρίζουμε τον τύπο με το γελοίο ‘’εγώ’’ που δεν μπορεί να σταματήσει να μιλάει για τον εαυτό του και τα επιτεύγματά του, αλλά ακόμη και ο πιο ήσυχος, ο πιο προσγειωμένος άνθρωπος στη γη έχει ένα μικρό κομμάτι από το ίδιο πράγμα στο εσωτερικό του. Πραγματικά πιστεύω ότι όταν υπάρχει και διατηρείται υπό έλεγχο είναι ένα καλό πράγμα και ένα συνηθισμένο κομμάτι της ανθρώπινης ύπαρξης. Χρειάζεται θάρρος και είναι ευγενές να υποτάσεις τις κακές σου συνήθειες και να είσαι λίγο πιο προσεκτικός στην παρουσία άλλων... αλλά παρακαλώ, ‘’παραφερθείτε’’ μερικές φορές και ζήστε έντονες, τρομακτικές καταστάσεις μόνοι σας. Δεν θα το μετανιώσετε.



---



22) Δέξου ότι η οικογένεια και οι φίλοι σου, απλά δεν θα καταλάβουν ποτέ

Λυπάμαι, αλλά πολύ απλά δεν θα καταλάβουν το Parkour, εκτός και αν το δοκιμάσουν μόνοι τους και για σημαντικό χρονικό διάστημα. Μπορείτε να μιλήσετε όσο θέλετε για αυτό και να το περιγράψετε με κάθε λεπτομέρεια, αλλά ποτέ δεν θα καταλάβουν πραγματικά το νόημα του και τις ψυχολογικές αλλαγές που επέρχονται με το πέρασμα του χρόνου μέσω της προπόνησης, εκτός και αν το δοκιμάσουν. Θα νομίζουν ότι καταλαβαίνουν και ίσως ακόμη και εσείς να αρχίσετε να πιστεύετε ότι το καταλαβαίνουν… αλλά το Parkour θα πρέπει να βιωθεί για να γίνει κατανοητό. Δεχτείτε ότι ο καθένας είναι διαφορετικός και όσο και  αν θέλετε όλη η οικογένεια σας να ξέρει γιατί κάνετε αυτά τα «τρελά», μερικές φορές η άγνοια είναι πραγματικά ευλογία.

Στο Parkour κάνεις γρήγορα καλούς φίλους γιατί βλέπεις τους ανθρώπους οπως πραγματικά είναι. Σε μία και μόνο ημέρα προπόνησης μπορεί να δεις το ίδιο άτομο να γελά, να κλαίει και να αιμορραγεί. Θα δείς άτομα με φόβους, αποφασισμένους, θαρραλέους, εγωιστές και ανιδιοτελή, χαρούμενους και λυπημένους. Επειδή ξοδεύετε χρόνο με ανθρώπους σε ένα περιβάλλον υψηλού στρες, ανταλλάσοντας πλούσιες εμπειρίες μεταξύ σας, οι δεσμοί γίνονται γρήγορα ισχυροί με ανθρώπους που συμπαθείτε. Βλέποντας ανθρώπους όπως πραγματικά είναι στην προπόνηση, είναι ένας γρήγορος τρόπος για να τους γνωρίσετε τόσο όσο μπορεί να σας έπαιρνε μήνες ή χρόνια, αν βλέπατε τα ίδια άτομα κάθε μέρα στην εργασία ή το σχολείο. Στην πραγματικότητα, προτού παντρευτείς κάποιον θα έκανες καλά να τον έβαζες μπροστά σε ένα τρομακτικό άλμα, αν θες να δεις ποιος πραγματικά είναι. Πιθανότατα να μην μπορούσε να το κάνει, αλλά η ταπεινότητα, η ειλικρίνεια και η αξιολόγηση της κατάστασης θα αποκαλύψει πολλά για αυτόν.



---



23) Που και που κάνε κάτι τρελό

Δεν είμαι άγνωστος στις γελοίες προκλήσεις φυσικής κατάστασης και δεν νομίζω ότι θα πρέπει να είναι είστε ούτε εσείς. Αυτές οι προκλήσεις δεν έχουν κανένα νόημα όσο αφορά στην μακροπρόθεσμη, προοδευτική προπόνηση και δεν θα πρέπει να γίνονται κάθε εβδομάδα ή ακόμα και κάθε μήνα. Είναι σημαντικό να γίνει κατανοητό ότι είναι περισσότερο σημαντικές για το μυαλό παρά για το σώμα. Οι αγώνες κατάκτησης τίτλου δεν έχουν κανένα νόημα από άποψη μακροπρόθεσμης, προοδευτικής προπόνησης για την πυγμαχία, από τη στιγμή που περνάς πάνω από μια ώρα δεχόμενος γροθιές στο πρόσωπο από ένα τρένο... αλλά δίνουν την ευκαιρία να δώσεις ότι έχεις και να δεις αν αυτό είναι ή όχι αρκετά καλό. Είτε κερδίσεις ή χάσεις, επιτύχεις ή αποτύχεις, τελειώνοντας με την εμπειρία θα γνωρίζεις τον εαυτό σου, τις δυνατότητές σου και τα όρια σου περισσότερο από ποτέ.
Πότε - πότε βγαίνε από τη βολή σου για να δεις πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις, πόσο μπορείς να αντέξεις πριν εγκαταλείψει το σώμα σου. Για να ξέρεις για το τι είσαι ικανός θα πρέπει να φτάσεις πιο μακριά από ότι έχεις φτάσει ήδη και πιο μακριά από ότι είναι λογικό ή προτεινόμενο. Θα πρέπει να φτάσεις στο σημείο όπου το σώμα σου λέει να σταματήσεις... και τότε να συνεχίσεις για λίγο ακόμα.
Ένα δυνατό σώμα είναι ευάλωτο χωρίς ένα δυνατό μυαλό να το ελέγχει και η εμπειρία, η αυτοπεποίθηση και η αυτογνωσία που θα αποκομίσετε από τέτοιες προκλήσεις θα σας βοηθήσουν να γίνετε ένα ισχυρότερο άτομο.

Έτσι, είτε πρόκειται για 3 ώρες quadrupedie, 1.000 muscle ups, ένα χιλιόμετρο ισορροπίας, 500 άλματα στη σειρά, τρέξιμο μέχρι την επόμενη πόλη και πίσω πριν σκοτεινιάσει, να κουβαλήσετε το φίλο σας στο σπίτι του, το ποίο είναι χιλιόμετρα μακριά, ανάβαση ενός βουνού στο σκοτάδι ή οτιδήποτε άλλο ονειρεύεστε... επιλέξτε κάτι δύσκολο, αλλά κάτι που μόνο ΙΣΩΣ θα μπορούσατε να επιτύχετε... γιατί μια πρόκληση, δεν είναι πρόκληση, αν ξέρετε ότι μπορείτε να το κάνετε. Θέσε υψηλούς στόχους και άφησε την αμφιβολία να περάσει στην εξίσωση. Τώρα αγωνίσου για αυτό!



---



24) Άδειασε το μυαλό σου…


…και γέμισε το με ταινίες δράσης του '80 και τα soundtrack τους.



Blane



Μετάφραση:  Παναγιώτης  Toge Αλμανλής

Translation: Panos Toge Almanlis

Friday, 27 December 2013

Blane's 50 Ways To Be and To Last in Parkour | Part 1 - Training The Body


Πρόλογος του μεταφραστή

Όταν ξεκίνησα με το Parkour ήμουν ήδη 27 χρονών και πολλοί φίλοι και γνωστοί με ρωτούσαν (ακόμα το κάνουν) για πόσο καιρό θα μπορώ να το προπονούμαι. Τότε και εγώ ο ίδιος βέβαια δεν ήμουν σίγουρος, όχι για το μέχρι πότε θα προπονούμαι αλλά για το πόσο μακριά θα φτάσω μέσω της εξάσκησης και τι θα έπαιρνα από αυτήν. Πάντα όμως είχα στο μυαλό μου πως θα ήθελα να καταφέρω να είμαι σε θέση να το κάνω για πολλά πολλά χρόνια ακόμα.
Το άρθρο του Blane που ακολουθεί έρχεται να μου μάθει πολλά καινούργια πράγματα, να μου υπενθυμίσει άλλα που με το πέρασμα του χρόνου και τις αλλαγές στην προπόνηση ξέχασα και να μου δείξει πως και άλλοι άνθρωποι συμμερίζονται τις ίδιες σκέψεις, ανησυχίες και ελπίδες με εμένα, σχετικά με το προσωπικό αλλά και το μέλλον της τέχνης που αγαπάμε. Είναι ένα άρθρο που προσωπικά (περιμένοντας το να ολοκληρωθεί, καθώς έχουν μόλις ανέβει 2 από τα 5 μέρη του) πιστεύω πως άνετα θα χαρακτηριζόταν η Βίβλος του Parkour, όχι γιατί περιέχει και αναλύει  τις τεχνικές που προπονούμε όλοι μας, αλλά επειδή δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την προσέγγιση που πρέπει να έχουμε στην εξάσκηση μας.   
Δεν χρειάζεται να πω εγώ άλλα, ούτε για το έργο, ούτε για τον Blane… Αυτό είναι το πρώτο μέρος. Με τον καιρό και όσο πιο σύντομα τα καταφέρω, θα ανεβούν και τα υπόλοιπα μέρη μεταφρασμένα για όλους όσους ενδιαφέρονται να τα διαβάσουν κα να μάθουν.



English

Translator’s foreword

When I first started with Parkour I was already 27 years old and many friends and acquaintances were keep asking me (some still do) how long do I think I will be able to train. Then I was not sure for myself either, not for until when I will keep training, but for how far I will get through practice and what I would gain from it. However, I always had on my mind that I wanted to manage to be able to do it for many, many years.
Blane’s article that follows, comes to teach me many new things, remind me some, that by the passage of time and changes in my training were forgotten and show me that many other people share the same thoughts, concerns and hopes with me, about my personal  and the future of the art we love. It is an article that I personally think that could comfortably described as the bible of Parkour, not because it contains and analyzes the techniques we train, but because it shows in the best way the approach that we must have in our practice.
I do not need to write anything else, neither for the article, nor for Blane... This is part one. The soonest possible and the remaining parts will be translated and uploaded for those interested to read and learn.
Thank you Blane for the Brilliant piece of work and permission to upload!




50 τρόποι για να ‘’υπάρχεις και να διαρκέσεις’’ στο Parkour  

Μέρος 1 – Εξασκώντας το σώμα

For the original post press here
Για το άρθρο του Blane στα Αγγλικά πατήστε εδώ


Το ‘’να υπάρχεις και να διαρκέσεις’’ (to be and to last) είναι μία από τις πιο εμβληματικές φράσεις που μπορεί να ακούσει κάποιος στους παραδοσιακούς κύκλους Parkour στο εξωτερικό. Αλλά τι ακριβώς σημαίνει; Εξαρτάται από το ποιον θα ρωτήσετε, αλλά οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν σχετικά με τις βασικές αρχές πίσω από αυτό. Όπως έχω και ο ίδιος καταλάβει, δηλώνει ότι ένα πρόσωπο θα πρέπει να εκπαιδεύσει το σώμα του και το μυαλό του ώστε να είναι σε θέση και έτοιμος για οτιδήποτε και να εκπαιδευτεί με τέτοιο τρόπο που θα του επιτρέψει να είναι σε θέση και έτοιμος για οτιδήποτε και για όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα όσο είναι δυνατόν.
Προτείνει ότι ένα πρόσωπο θα πρέπει να στοχεύει να είναι δυνατό, αλλά όχι μόνο με τη φυσική (σωματική) έννοια. Θα πρέπει να στοχεύει να είναι ανθεκτικός, με ελεύθερη σκέψη, αυτοπεποίθηση και ακόμη να παραμένει ταπεινός. Θα πρέπει να μάθει να είναι αυτάρκης και χρήσιμος για τους αγαπημένους του και θα πρέπει να στοχεύει στην πρόοδο του πάντα με κάποιο τρόπο.
Να διαρκέσει;;; Εκείνο το παλαιό γνωμικό κατά το  οποίο ‘’η πιο λαμπρή φλόγα καίγεται πιο γρήγορα’’ είναι ιδιαίτερα αληθές στο Parkour. Πόσο άξιο είναι ένα άτομο το οποίο διαρκεί πέντε χρόνια σε υψηλό επίπεδο και θα πρέπει να σταματήσει την προπόνηση εξαιτίας κακών γόνατων ή ενός σπασμένου αστράγαλου; Πόσο χρήσιμο είναι ένα σώμα που δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς πόνο, ο οποίος οφείλεται σε χρόνια εγκατάλειψης και κακοποίησης; Το ταξίδι του Parkour ποτέ δεν ήταν γραφτό να είναι μια λαμπρή λάμψη θεάματος και show. Πάντα προοριζόταν να είναι μια δια βίου άσκηση βελτίωσης και ένα ταξίδι που δεν χρειάζεται να τελειώσει τη στιγμή που το σώμα αρχίζει να εμφανίζει σημάδια γήρανσης. Όχι , όχι όσο το μυαλό είναι ακόμα νέο. Όχι, όσο η ψυχή εξακολουθεί να αναζητά την περιπέτεια, την πρόκληση και το παιχνίδι. Μια μέρα μπορεί να μην είσαι σε θέση να κάνεις το ίδιο άλματα που μπορούσες ως παιδί, αλλά θα είσαι αρκετά ισχυρός και με αυτοπεποίθηση για να προσέξεις/βοηθήσεις την εγγονή σου όταν θα προσπαθεί το πρώτο της Cat Leap και θα ζητήσει  τη βοήθειά σου, σωστά; Θα εξακολουθείς να έχεις εξαιρετική ισορροπία, κρίση και γνώση και θα είναι σε θέση να σκαρφαλώσεις πάνω από ένα ψηλό τείχος αν χρειαστεί. Θα εξακολουθείς να είσαι ενεργός και κινητικός αρκετά ώστε να είσαι αυτάρκεις και χρήσιμος για τον εαυτό σου, την οικογένεια και τους φίλους σου. Αυτό είναι το πραγματικό Parkour. Τα ‘’άλματα’’ είναι μόνο ένα μέρος αυτής της εκπαίδευσης. Είναι το να γνωρίζεις τι μπορείς να κάνεις και να έχεις τα κότσια να το κάνεις , όταν η κατάσταση το απαιτήσει. Και αυτό μπορεί να εξασκηθεί μέχρι την ημέρα που θα πεθάνουμε. Στόχος μου είναι ακόμα να είμαι εκείνος ο γέρος που κάθεται στο τραπέζι και ο οποίος είναι ο μόνος που μπορεί να ανοίξει ότι επίμονο βάζομε τις πίκλες...




Το ταξίδι μου στο Parkour ξεκίνησε το Σεπτέμβριο του 2003. Τότε, ο αριθμός των νέων που ξεκινάγανε το Parkour κάθε εβδομάδα θα μπορούσαν πιθανώς να μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και δεν ήταν μέχρι την προβολή του Jump London στο ‘’Κανάλι 4’’ στη Βρετανία, που η περίοδος της μεγάλης ανάπτυξης άρχισε πραγματικά. Το Jump Britain, η συνέχεια toy Jump London  που ακολούθησε, προκάλεσε ένα άλλο , μεγαλύτερο κύμα ενδιαφέροντος που βρήκε εκατοντάδες και μετά χιλιάδες ανθρώπους να ξεκινούν την αναζήτηση στο διαδίκτυο για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Parkour . Δεν υπήρχαν πολλές διαθέσιμες πληροφορίες εκείνη τη στιγμή, αλλά οι καιροί έχουν αλλάξει. Υπάρχουν εκατοντάδες καλά Tutorials, άρθρα και προπονητές που κάνουν προσπάθεια για να διασφαλίσουν ότι το ‘’καλό’’ περιεχόμενο είναι εκεί έξω για να βρεθεί από αυτούς που είναι πρόθυμοι να ψάξουν για αυτό.
Τώρα είναι δύσκολο να συμβαδίσει κανείς με το ρυθμό ανάπτυξης. Κάθε blockbuster δράσης του Χόλυγουντ πρέπει να έχει ένα φανταχτερό κυνηγητό στις στέγες των σπιτιών πριν ή μετά την καταδίωξη του αυτοκινήτου, καθώς και οι όροι Parkour και Freerunning είναι εξοικειωμένοι με τη πλειοψηφία του δυτικού κόσμου και πέρα από αυτόν.
Έτσι, με όλα αυτά δεν είμαι ανήσυχος για την ανάπτυξη του Parkour πια. Έχω γνωρίσει αρκετά καλούς προπονητές και αθλητές σε όλο τον κόσμο για να ξέρω ότι Parkour είναι σε καλά χέρια. Ακόμη και αν τα ΜΜΕ προβάλουν μόνο τη λάμψη της θεαματικής πλευράς του, οι άνθρωποι είναι αρκετά έξυπνοι για να σκάψουν λίγο βαθύτερα και να μάθουν τι είναι πραγματικά το Parkour εάν είναι σοβαροί. Ευελπιστώ ότι οι νεοεισερχόμενοι θα βρουν τις κοινότητες στις χώρες τους και θα είναι σε θέση να πάρουν μια υπεύθυνη απόφαση για το ποιος είναι αξιόπιστος και ταπεινός και ποιος είναι ψεύτικος. Όσοι τολμούν να δουν πέρα από τα λεπτά πέπλα του YouTube, των Red Bull(shit) διαγωνισμών και των διαφημίσεων στην τηλεόραση, θα βρουν μια πληθώρα από αξιόπιστες πληροφορίες και αξιοπρεπείς ανθρώπους που μπορούν να τους δείξουν το δρόμο. Σχεδόν κάθε έκθεση των μέσων ενημέρωσης σχετικά με το Parkour, βοηθά τους ανθρώπους να βρουν την κορυφή του παγόβουνου, αλλά η μεγάλη μάζα του περιεχομένου και του πλούτου, βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια για τους αρχάριους αν θελήσουν να βγουν εκεί έξω.
Ελπίζω ότι αυτή η σειρά άρθρων, η οποία θα αποτελείται από  5 μέρη, θα μπορεί να συγκαταλέγεται μεταξύ του πλούτου και χρήσιμου περιεχόμενου που είναι ήδη διαθέσιμα για τους ανθρώπους που καταδύονται κάτω από την επιφάνεια ψάχνοντας για περισσότερα.
Αυτό που θα ακολουθήσει είναι πάνω από 50 από τις πιο χρήσιμες συμβουλές που ελπίζω ότι μπορώ να δώσω σε αθλητές του Parkour, όλων των δυνατοτήτων, για να υπάρχουν και να διαρκέσουν σε αυτήν την ‘’πειθαρχία’’ (άθλημα). Αυτή είναι μια συλλογή από σκέψεις, εμπειρίες και απόψεις τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και ως αποτέλεσμα των συνομιλιών και του χρόνου που δαπάνησα με πολλούς βετεράνους  του αθλήματος στα χαρακώματα, τόσο ξένες χώρες όσο και εδώ, κατά την τελευταία δεκαετία. Θα κυκλοφορεί σε εβδομαδιαία βάση για να είναι πιο εύκολο στο διάβασμα. Ας ξεκινήσουμε...




Μέρος 1: Εξασκώντας το σώμα

Ένα μεγάλο μέρος του ‘’να υπάρχεις και να διαρκέσεις’’  έχει να κάνει με το πώς θα εκπαιδεύσουμε και θα αναπτύξουμε το σώμα μας και τις σωματικές ικανότητες του. Τα ακόλουθα σημεία καλύπτουν τα κύρια θέματα για τα οποία θα ήθελα να γνώριζα περισσότερα, όταν άρχισα την προπόνηση.



1) Δώστε προτεραιότητα σε υψηλής ποιότητας κίνηση

Βοηθά να υπενθυμίζετε  στον εαυτό σας ότι το Parkour είναι κίνηση,  δεν είναι ατομικές τεχνικές. Και ενώ μια καλά δομημένη προπόνηση δύναμης και το πρόγραμμα προετοιμασίας σας θα σας βοηθήσουν να προχωρήσετε και να προστατεύσετε το σώμα σας από τραυματισμούς, το νόημα του να γίνετε δυνατοί και προστατεύετε το σώμα σας είναι για να έχετε ένα λειτουργικό και ικανό μηχάνημα για να εξερευνήσετε το περιβάλλον και να το χρησιμοποιήσετε όπως επιθυμείτε.
Η αναζήτηση της τελειότητας στην κίνηση και την εκπαίδευσή σας για να επιτευχθεί μια εξαιρετική ποιότητα στις κινήσεις σας, ανεξάρτητα από το ποιες αυτές είναι, θα πρέπει πάντα να αποτελεί προτεραιότητα για τον  αθλητή Parkour. Θα χρειαστούν χιλιάδες ακριβείς επαναλήψεις ώστε να κατακτηθούν ακόμη και τα απλούστερα των κινήσεων, αλλά όσο περισσότερος ο χρόνος που ξοδεύετε ενισχύοντας τις βασικές τεχνικές , τόσο μεγαλύτερη θα είναι η εμπιστοσύνη σας και το συνολικό λεξιλόγιο κινήσεων σας.
Να θυμάστε ότι οι κινήσεις/τεχνικές Parkour είναι άριστες σωματικές ασκήσεις από μόνες τους. Όταν οι βιο-μηχανική οποιασδήποτε κίνησης είναι σωστή, η ίδια η κίνηση θα ενισχύει το σώμα και προκαλεί ελάχιστη βλάβη. Η υψηλής ποιότητας, τακτική εξάσκηση κίνησης, σε συνδυασμό με ένα καλό πλάνο προπόνησης δύναμης θα σας πάει πολύ, πολύ μακριά.



2) Η επιδίωξη της δύναμης

Είτε είσαι αρχάριος ή εξασκείσαι για χρόνια, πρωταρχικός στόχος σου όσον αφορά την φυσική κατάσταση, θα πρέπει να είναι για να γίνεις ισχυρότερος/δυνατότερος . Ο Rippetoe (Αμερικανός προπονητής δύναμης και συγγραφέας) το έθεσε καλύτερα όταν μας υπενθύμισε ότι ‘’οι δυνατοί άνθρωποι είναι πιο δύσκολο να πεθάνουν από τους αδύναμους ανθρώπους και είναι πιο χρήσιμοι σε γενικές γραμμές’’.
Η δύναμη είναι το πλούσιο έδαφος από το οποίο όλες οι άλλες σωματικές ικανότητες θα ανθίσουν. Αν θέλετε να πηδήξετε ακόμη πιο μακριά, να προλαμβάνετε τραυματισμούς , να βελτιώσετε την αντοχή σας και να αυξήσετε την σταθερότητα των οστών σας, τότε θα πρέπει να γίνει πιο δυνατοί. Ναι, η δύναμη θα βελτιώσει και την αντοχή σας. Κάποιος που μπορεί να κάνει 50 push-ups θα βελτιωθεί περαιτέρω και θα είναι σε θέση να κάνει ακόμη περισσότερα όταν αυξήσει τη δύναμη του άνω σώματος του... δεδομένου ότι πιέζοντας βάρος του σώματός του θα νιώθει ότι έχει ένα ελαφρύτερο φορτίο να κινήσει.
Και ναι, η μεγαλύτερη δύναμη θα σου επιτρέψει επίσης να πηδήξεις ακόμη πιο μακριά λόγω της ανάπτυξης της ικανότητας του σώματός σου να ασκήσει μεγαλύτερη δύναμη σε ένα αντικείμενο, ώστε όταν αυτό το αντικείμενο είναι το έδαφος, θα μπορείς να ασκήσεις μεγαλύτερη δύναμη εναντίον του και να πηδήξεις ακόμη ψηλότερα και πιο μακριά από ‘τι πριν.
Έχουν υπάρξει χιλιάδες βιβλία σχετικά με την αύξηση αντοχής και δύναμης, αλλά για να συνοψίσω αυτό που η πλειοψηφία αυτών λένε, προσπαθήστε να χρησιμοποιείτε multi-joint exercises (ασκήσεις οι οποίες εξασκούν πολλούς μυς του σώματος ταυτόχρονα) που είναι επεκτάσιμες και κάντε τες με τέλεια τεχνική ... ανεβάζοντας το επίπεδο δυσκολίας όσο βελτιώνεστε.
Ένα μίγμα ασκήσεων με βάρη, όπως καθίσματα και άρσεις θανάτου θα πρέπει να είναι η βάση και θα βοηθήσει τη συστηματική ανάπτυξη. Η Ολυμπιακή Άρση Βαρών είναι άλλο ένα χρήσιμο εργαλείο για όσους θέλουν να μεγιστοποιήσουν την ανάπτυξη της δύναμη τους. Η εκμάθηση των βασικών τεχνικών δεν πάρουν υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα με έναν καλό προπονητή και αυτό θα τους δώσει μια μέθοδο εξάσκησης με χαμηλό αντίκτυπο που θα τους επιτρέψει να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη σε δύναμη.
Να θυμάστε ότι οποιαδήποτε άσκηση είναι μια άσκηση δύναμης για κάποιον. Εάν δεν μπορεί κάποιος να κάνει μία έλξη, τότε μια καλή άσκηση για δύναμη, θα είναι να χρησιμοποιεί ένα λάστιχο για να τον βοηθήσει στην ώθηση προς τα πάνω με καλή φόρμα, ενώ αυτό θα είναι άχρηστο για την οικοδόμηση της δύναμης σε κάποιον που μπορεί να κάνει ήδη πολλές έλξεις. Θα πρέπει με ειλικρίνεια να εκτιμάς και να καταλαβαίνεις το που  βρίσκεσαι και τι είσαι σε θέση να κάνεις και να επιλέγεις τις καλύτερες ασκήσεις δύναμης για εσένα κάθε στιγμή. Η προπόνηση με βάρη και γιλέκα με βάρη είναι χρήσιμη επειδή σας επιτρέπουν να κάνετε οριακές αυξήσεις στην ποσότητα του φορτίου που χειρίζεστε.



3) Προπονήσου σαν αθλητής

Εάν η κίνηση είναι το σχέδιο για την εκπαίδευση μας και η δύναμη είναι το θεμέλιό της, τότε καλά επίπεδα φυσικής κατάστασης παρέχουν το κονίαμα που θα κρατήσει όλες τις τεχνικές μας μαζί όταν τα πράγματα γίνουν δύσκολα.
Έχοντας καλά επίπεδα φυσικής κατάστασης σημαίνει ότι μπορείτε να εξασκηθείτε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και να ανακτήσετε γρηγορότερα τις δυνάμεις σας, πράγμα που σημαίνει ότι και ο αριθμός των ωρών προπόνησης ανά εβδομάδα θα αυξηθεί. Θα σημαίνει επίσης ότι αν κάποια στιγμή χρειαστεί να χρησιμοποιήσετε το Parkour σε μια κατάσταση ζωής ή θανάτου, δεν θα καταρρεύσετε στο πάτωμα μετά από ένα λεπτό από έντονη κίνηση υπό πίεση.
Εάν είστε σοβαροί με το Parkour τότε υπάρχει μια καλή πιθανότητα ότι ήδη δέχεστε αρκετό αντίκτυπο και πίεση στις αρθρώσεις σας χωρίς να θέλετε να προσθέσετε ακόμη περισσότερο κατά τη διάρκεια εξάσκησης φυσικής κατάστασης σας, οπότε το να επιλέξετε ασκήσεις φιλικές προς τις αρθρώσεις σας, αποτελεσματικές και μη χρονοβόρες,  είναι το κλειδί εδώ. Η αεροβική/κάρδιο-αναπνευστική προπόνηση είναι σημαντική, αλλά μην συνθλίψετε το τσιμέντο με ώρες τρέξιμο... τρέξτε δυνατά και γρήγορα σε πιο ήπιες επιφάνειες. Βρείτε μια μεγάλη, απότομη πλαγιά και κάντε μια υγιή δόση ανηφορικών σπριντ μία ή δύο φορές την εβδομάδα. Το κουβάλημα, σπρώξιμο, ρίψη ή σύρσιμο βαριών φορτίων, όπως ενός έλκηθρου, ογκόλιθων ή ακόμα και αυτοκίνητου θα σας κάνει περισσότερο καλό για τα επίπεδα φυσικής κατάστασης σας μέσα σε 10 λεπτά από ότι μία ώρα στο διάδρομο του γυμναστηρίου.
Πηγαίνετε όσο πιο σκληρά μπορείτε για 2, 4 ή 10 λεπτά, με ή χωρίς περιόδους ανάπαυσης και θα παρατηρήσετε ότι όχι μόνο η ικανότητά σας για εξάσκηση και η αντοχή θα αυξηθούν, αλλά θα διατηρήσετε και τα επίπεδα δύναμης σας μαζί με αυτό. Επίσης να πούμε ότι μια πιο σταθερή καρδιαγγειακή εξάσκηση δεν είναι άχρηστη και θα πρέπει να έχει τη θέση της σε ένα υγιές, καλά ισορροπημένο πρόγραμμα προπόνησης, αλλά δεν είναι κάτι που κάνουμε κάθε μέρα.
Το σώμα δεν είναι πολύ καλό στην προσαρμογή σε πολλούς παράγοντες άγχους ταυτόχρονα, έτσι ώστε να μην μπορείτε να αυξήσετε σημαντικά τα επίπεδα δύναμης σας, αν επίσης τρέχετε μεγάλες αποστάσεις κάθε μέρα. Πηγαίνετε μέσω εποχών ή κύκλων προπονήσεων, όπου θα επικεντρωθείτε στην ανάπτυξη συγκεκριμένων τομέων κάθε φορά, διατηρώντας ταυτόχρονα τους άλλους... Αλλά επιλέξετε ασκήσεις προσεκτικά έτσι ώστε να μην ανατρέψουν τους μήνες σκληρής δουλειάς που έχετε θέσει αλλού .
Ψάξτε για τις μεθόδους  προπόνησης Tabata ή Finishers και χρησιμοποιήστε τες ως βάση για τη φυσική κατάσταση σας. Μια μεγάλη σειρά από βαριά Squats (καθίσματα) με καλή φόρμα θα σας κάνει περισσότερο καλό από έναν μαραθώνιο.



4) Βρείτε κάτι δύσκολο και επαναλάβετε το μέχρι να είναι εύκολο

Δύσκολο σημαίνει εφικτό, αλλά και κάτι που απαιτεί την πλήρη συγκέντρωσή σου, εξαιρετική τεχνική και το σωστό ποσό ενέργειας για να επιτευχθεί. Αν το κάνεις τέλεια κάθε φορά, τότε δεν είναι αρκετά δύσκολο για εσένα.
Το τέχνασμα είναι να βρεις μια τέτοια δύσκολη κίνηση, άλμα ή πρόκληση και να περάσεις αρκετό χρόνο με αυτό. Επανάλαβε το, αντανακλώντας σε κάθε προσπάθεια αντικειμενικά και κάνε μια προσπάθεια για βελτίωση σε κάθε προσπάθεια. Αν πηδήξεις πάρα πολύ μακριά στο πρώτο άλμα και συνεχίσεις να πηδάς πολύ μακριά για πέντε ακόμη προσπάθειες, τότε θα πρέπει να κάνεις μια σκόπιμη αλλαγή και να κατεβάσεις τη δύναμη σταδιακά μέχρι είτε να το κάνεις με ικανοποίηση ή δεν το φτάνεις.
Προσπάθησε, ανάλυσε, προσαρμόσου, επίθεση, ξανά και ξανά.
Μόλις μπορείς να το επαναλάβεις με επιτυχία σχεδόν κάθε φορά και γίνει εύκολο, τότε προχώρησε. Βρες μια νέα πρόκληση, άλμα ή κίνηση και επανέλαβε τη διαδικασία. Χρησιμοποίησε την εμπειρία σου από τα προηγούμενα άλματα για να σου δώσει αυτοπεποίθηση.
Το μεγαλύτερο λάθος  που πολλοί τείνουν να κάνουν είναι να προχωράνε πολύ νωρίς, πριν πραγματικά τελειοποιήσουν κάτι. Συχνά υπάρχουν πολύ περισσότερα να μάθουμε από ένα άλμα από ότι οι περισσότεροι πιστεύουν και τριγυρνάνε από άλμα σε άλμα, βελτιώνοντας σε κάθε ένα λίγο, αλλά ποτέ πραγματικά αποκτώντας τον έλεγχο σε κάποιο από αυτά. Μπορείς να το κάνεις ακόμα και στη βροχή; Μπορείς να το κάνεις όταν είναι σκοτεινά;



5) Εξάσκησε και τις δύο πλευρές

Δεν χρειάζεται να είσαι απολύτως το ίδιο καλός και στις δύο πλευρές, αλλά τουλάχιστον να έχεις στόχο να είσαι ικανός και στην αδύναμη πλευρά σου. Έχω γνωρίσει παιδιά με τεράστια άλματα και running precision και μια ατρόμητη προσέγγιση για τη χρήση τους, οι οποίοι παγώνουν στην ιδέα του να κάνουν ένα απλό άλμα σε μια ράγα με το αδύναμο πόδι τους. Εάν οι ανισορροπίες είναι τόσο σοβαρές, τότε υπάρχει ένα ζήτημα. Το θέμα δεν περιορίζεται στην τεχνική, αλλά διακινδυνεύεται και μια μεγάλη λίστα από μυϊκά ζητήματα ισορροπίας με το να είναι τόσο κυρίαρχη η μία πλευρά. Ορθοστατικά και διαρθρωτικά προβλήματα που οδηγούν σε χρόνιο πόνο θα εμφανιστούν αν δεν υπάρχουν ήδη. Είναι μια ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να εκραγεί.
Τα καλά νέα είναι ότι μπορείτε να το διορθώσετε αυτό αρκετά εύκολα προτού να γίνει ένα πρόβλημα και αν είναι ήδη ένα πρόβλημα, τότε μπορείτε να λάβετε μέτρα για να αποκατασταθεί η ισορροπία στο σώμα σας. Είναι εντάξει να έχουμε μια κυρίαρχη πλευρά και οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν, απλά φροντίστε να περνάτε χρόνο εξασκώντας και την αδύναμη πλευρά σας κάθε εβδομάδα. Στόχος μου είναι να δουλεύω και τις δύο πλευρές εξίσου κατά το 90% του χρόνου προπόνησης μου και δέχομαι ότι θα υπάρξουν κάποια άλματα ή κινήσεις που εμπίπτουν στην κατηγορία του 10% και που δεν είναι πρόκειται να γίνουν στην αδύνατη πλευρά. Εκείνα τα μεγάλα, τρομακτικά, τεχνικά άλματα που απαιτούν ότι έχεις για να βγεις σώος από την άλλη πλευρά; Είναι μερικές φορές αρκετό απλά να γίνουν και όχι να ανησυχούμε για το αν θα το κάνουμε και με την αδύνατη πλευρά μας. Μερικές φορές .
Ένας πολύ καλός τρόπος για να το δουλέψετε αυτό είναι κατά καιρούς να περνάτε μια ολόκληρη μέρα προπόνησης όπου θα εξασκείτε μόνο την αδύναμη πλευρά σας... Θα εκπλαγείτε από το πόσο θα βελτιωθείτε.



6) Βρείτε τα πιο περίεργα άλματα που μπορείτε & αφήστε το άλμα να υποδείξει την τεχνική.

Ξεχάστε τα ονόματα. To αγαπημένο είδος μου από άλματα/κινήσεις είναι εκείνο που δεν μπορεί να χαρακτηριστεί/κατηγοριοποιηθεί. Είναι εκείνο που μπορεί να χρειαστεί να πηδήξεις αρκετά ψηλά για να περάσεις πάνω από τον τοίχο, αλλά όχι τόσο ψηλά ότι ώστε να χτυπήσεις το κεφάλι σου στο κλαδί και θα πρέπει να στρίψεις 74 μοίρες προς τα δεξιά και να αρπάξεις με το αριστερό σου χέρι γύρω από μια γωνία όπου δεν μπορείς να δεις το πιάσιμο... Και χωρίς τα πόδια σου να αγγίξουν το έδαφος. Είναι το άλμα που είναι τόσο περίπλοκο που το να το σκεφτόμαστε είναι ακόμα πιο δύσκολο. Είναι το είδος άλματος για το οποίο πρέπει να αφήσεις το ένστικτο να κυριαρχήσει και να προσαρμοστείς στον αέρα.
" Πω πω, μόλις έκανε ένα... περίμενε, τι στην ευχή ήταν αυτό; "
" Ένα άλμα"
Οι Γάλλοι έχουν τη σωστή γενική ιδέα εδώ. Ακούγοντας τους να μιλάνε για μια διαδρομή, δεν λένε για cat leaps, άλματα ακριβείας (precisions), turn vaults και wall runs, απλά δείχνουν τα σημεία και λένε ‘’tac, tac, tac, tactaaac!’’ για να δείξουν πού θα πάνε και αυτό είναι τρομερό. Δίνουν προτεραιότητα στα εμπόδια, την πορεία, τη διαδρομή και την κατεύθυνση και όχι στις τεχνικές και είναι ένας απελευθερωτικός τρόπος για να σκεφτείς το Parkour.
Είμαι ακόμα έκπληκτος με τον αριθμό των αθλητών που πηγαίνουν σε σημεία προπόνησης (spots) και ψάχνουν για το άλμα που είδαν σε κάποιο βίντεο και να προσπαθούν να το επαναλάβουν και να τραβάνε βίντεο κάνοντας το ακριβώς με τον ίδιο τρόπο. Ή πηγαίνουν σε ένα σημείο και προσπαθούν να βρούνε τα cat leaps ή τα kong precisions, αντί να δουν τι υπάρχει εκεί και να αφήσουν τα εμπόδια και το μέρος να υπαγορεύουν τις κινήσεις.
Συγκεντρωθείτε στα εμπόδια!


  

7) Ελέγξτε το ΚΝΣ σας και ρυθμίστε την προπόνησή σας σε καθημερινή βάση

Εάν είστε εξοικειωμένοι με τον όρο αυτορρύθμιση στον τομέα της εκγύμνασης, τότε θα ξέρετε ότι είναι ένα χρήσιμο εργαλείο. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στο Parkour, καθώς σας επιτρέπει να προσαρμόσετε το σχέδιο προπόνησης για κάθε ημέρα ώστε να πάρετε τα μέγιστα από αυτή.
Ίσως θυμάστε μια προπόνηση, στην οποία απλά δεν μπορούσατε να ισορροπήσετε σε μια ράγα με την ίδια ευκολία, όπως κάνετε συνήθως, ή ότι ήταν απλά πιο δύσκολο να προσγειώσετε ένα άλμα με ακρίβεια εκείνη την ημέρα. Αυτό δεν είναι τίποτα για το οποίο θα πρέπει να ανησυχείτε και είναι μόνο μία από αυτές τις ημέρες, όπου θα άξιζε να προπονήσετε κάτι λιγότερο τεχνικά απαιτητικό.
Το κεντρικό νευρικό σύστημα είναι υπεύθυνο για τον έλεγχο κάθε λειτουργίας του σώματός, συμπεριλαμβανομένων κάθε κίνησης που κάνουμε και όπως ακριβώς και οι μύες του σώματος, έτσι και το ΚΝΣ μπορεί να είναι κουρασμένο από την προπόνηση και χρειάζεται χρόνο για να ανακάμψει μεταξύ των προπονήσεων.
Διαφορετικές ασκήσεις επηρεάζουν το ΚΝΣ σε διάφορους βαθμούς και αν έχετε κάνει μια πολύ βαριά προπόνηση κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών, τότε δεν θα πρέπει να είναι έκπληξη ότι θα βρείτε πιο δύσκολο να ισορροπήσετε σήμερα. Ακόμα κι αν οι μύες σας αισθάνονται μια χαρά, το ΚΝΣ σας θα μπορούσε να είναι κουρασμένο και το ότι του είναι πιο δύσκολο να ελέγξει τους σταθεροποιητικούς μύες είναι υπεύθυνο για τη δυσκολία σας να ισορροπήσετε.
Οπότε, ακούστε το σώμα σας και να θυμάστε ότι ανεξάρτητα από το πόσο φρέσκο θα μπορούσε να αισθάνεται , αξίζει χρησιμοποιώντας μερικές απλές ασκήσεις ισορροπίας ως μέρος της προθέρμανσης σας, να δείτε πόσο φρέσκο είναι και το ΚΝΣ σας.



8) Σε περίπτωση αμφιβολίας, κρατήστε τα πράγματα απλά

Δεν χρειάζεται να περιπλέκουμε την προπόνησή μας πάρα πολύ για να σημειώσουμε πρόοδο. Θα πάμε πολύ μακριά με την ακριβή εκτέλεση των βασικών ασκήσεων σε υψηλό επίπεδο και συχνά. Σε περίπτωση αμφιβολίας, επιλέξτε squat, σπριντ, αναρρίχηση και προπονήστε τα precision σας. Οι τέσσερις αυτές ασκήσεις έχουν πολλά να δώσουν σε όλα τα υπόλοιπα που έχουν να κάνουν με το Parkour, έπειτα μπορείτε να προσθέσετε κάποιες πιο πολύπλοκες ασκήσεις και παραλλαγές, αν το θελήσετε.



9) Προπονήστε τα απλά πράγματα, σαν η ζωή σας να εξαρτάται από αυτά. Θα μπορούσε.

Πολλοί εξασκούμενοι στο Parkour γίνονται πολύ ικανοί όταν πρόκειται για κίνηση στο επίπεδο του εδάφους, αλλά δεν μπορούν να εκφράσουν το δυναμισμό αυτό, όταν βρίσκονται σε ύψος, ακόμη και αν δεν υπάρχει διαφορά στο μέγεθος των αλμάτων.
Ένας καλός τρόπος για να ξεπεραστεί αυτό το κοινό θέμα, είναι να εξασκείτε κάθε άλμα, σαν να ήσασταν σε ύψος. Με λίγη εξάσκηση μπορείτε πραγματικά να αρχίσετε να αισθάνεστε μερικούς από τους ίδιους τους φόβους και τις αμφιβολίες που νοιώθετε σε ύψος, αλλά σε ένα ασφαλές περιβάλλον όπου δεν υπάρχουν συνέπειες. Σε συνδυασμό με περαιτέρω εκπαίδευση λίγο έξω από τη ζώνη άνεσής σας, θα απευαισθητοποιηθείτε σταδιακά στα ύψη και θα προπονείτε το σώμα σας να κάνει ένα άλμα για πρώτη φορά, η οποία είναι μία πολύ πολύτιμη και υποτιμημένη δεξιότητα.



10) Αν μια κίνηση δεν λειτουργεί για σας, απλά μην την κάνετε

Απλά επειδή όλοι οι φίλοι σου προπονούν ‘’180 cat leaps’’ δεν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις και εσύ. Σκέψου για τον εαυτό σου και αν δεν απολαμβάνεις μια κίνηση ή αν δεν είναι κάτι που θέλεις να χρησιμοποιήσεις, μην το κάνεις. Το Parkour χρησιμοποιείται για την υπέρβαση των εμποδίων με τρόπο που να είναι ασφαλής και αποτελεσματικός για την κάθε κατάσταση. Μερικές φορές η κατάσταση θα απαιτήσει αργή, μελετημένη και προσεκτική κίνηση και μερικές φορές μπορεί να χρειαστεί πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα, αλλά οι κινήσεις που θα χρησιμοποιηθούν δεν θα είναι ποτέ σημαντικές.
Ξέρω δύο παιδιά που απλά δεν χρησιμοποιούν ποτέ το monkey/kong. Μπορούν να το κάνουν... απλά δεν τους αρέσει και προτιμούν να τρέχουν και να πηδούν πάνω από το εμπόδιο αντ' αυτού. Λειτουργεί.



11) Σταματήστε να ανησυχείτε για τα παπούτσια σας

Έχω δει αυθεντίες του Parkour να κινούνται καλά ξυπόλητοι ή και με μπότες. Εάν η τεχνική σου είναι καλή, τότε τα παπούτσια δεν είναι τόσο σημαντικά. Σίγουρα, κάποια παπούτσια είναι καλύτερα προσαρμοσμένα στις ανάγκες του Parkour, αλλά αν ακολουθήσετε μερικούς γενικούς κανόνες, τότε δεν μπορεί να πάει κάτι στραβά.
Προσπάθησε να βρεις παπούτσια που έχουν μια καλή λαστιχένια σόλα και να προσφέρουν ένα καλό κράτημα σε στεγνές και υγρές συνθήκες, σε τσιμέντο, ξύλο και μέταλλο. Δοκιμάστε τα πριν τα αγοράσετε. Απέφυγε τυχόν πλαστικά τμήματα στο κάτω μέρος του παπουτσιού, καθώς το πλαστικό γλιστράει στο μέταλλο πολύ εύκολα*. Ανάλογα με το τι έχετε συνηθίσει, σταδιακά να έχεις ως στόχο τη χρήση λεπτότερων παπουτσιών καθώς τα πόδια σου γίνονται ισχυρότερα και οι προσγειώσεις σου βελτιώνονται με την πάροδο του χρόνου. Αποφύγετε την υποστήριξη στον αστράγαλο, καθώς αυτό θα περιορίσει την φυσική κινητικότητα στον αστράγαλο και θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη φθορά στα γόνατα, τα οποία θα πρέπει να αντισταθμίσουν τον περιορισμό. Και προσπάθησε να βρεις μια επίπεδη σόλα... αν υπάρχει υπερυψωμένη φτέρνα, θα μικρύνει και θα αποδυναμώσει ο Αχίλλειος τένοντας σου.
Εκτός από μερικές απλές οδηγίες, δεν έχει σημασία τι φοράς. Η μάρκα είναι άνευ σημασίας και μην πιστεύεις όλες τις ανώτερης τεχνολογίας μαλακίες τους. Υπήρξε μια πρόσφατη μελέτη που βρήκε μια άμεση συσχέτιση μεταξύ της τιμής των παπουτσιών και των πιθανοτήτων του να τραυματιστεί κάποιος φορώντας τα. Όσο τα παπούτσια αποκλίνουν από το φυσικό σχήμα του ανθρώπινου ποδιού, τόσο περισσότερα προβλήματα συμβαίνουν. Διαβάστε το ‘’Born To Run’’ του Christopher McDougall για πολύ περισσότερες πληροφορίες σχετικά με αυτό το θέμα.
Περιμένετε ότι θα αντικαταστείτε τα παπούτσια σας σε ημι-τακτική βάση, αλλά θυμηθείτε ότι αυτό είναι ένα από τα μόνα έξοδα σας στο Parkour. Καθώς θα βελτιώνεσαι θα διαπιστώσεις ότι αρχίζουν να διαρκούν περισσότερο καθώς η τεχνική σου αναπτύσσεται και θα αρχίσει η ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων και της φθοράς τους.

* Αγόρασα μια φορά ένα ζευγάρι παπούτσια για προπόνηση των rail precision μου, το οποίο είχε ένα παχύ πλαστικό τμήμα κατά μήκος του πλάτους του πέλματος , ακριβώς στη μέση... έτσι ώστε να μη μπορώ να προσγειωθώ στη μέση του ποδιού χωρίς σοβαρές συνέπειες. Περιττό να πω ότι η τεχνική μου βελτιώθηκε γρήγορα .



12) Σκαρφάλωσε

Αν το Parkour μπορούσε να διαχωριστεί σε μόλις τρεις τύπους κίνησης, θα μέναμε με το τρέξιμο, το άλμα και την αναρρίχηση. Από αυτά τα τρία, η συντριπτική πλειοψηφία όσων ασκούν το Parkour αγαπούν το άλμα, μισούν το τρέξιμο... και παραμελούν την αναρρίχηση.
Οι περισσότεροι traceurs είναι κακοί ορειβάτες επειδή βασίζονται στη δύναμη του άνω σώματος τους και όχι στην τεχνική. Δεν είμαι ο καλύτερος ορειβάτης, αλλά έχω εστιάσει περισσότερο σε αυτή την πλευρά του Parkour τα τελευταία δύο χρόνια και αυτό έχει κάνει μια τεράστια διαφορά στην ικανότητά μου να κινούμαι. Το Parkour χρησιμοποιείται για την υπέρβαση των εμποδίων, ναι, αλλά κάποια εμπόδια μπορούν να περαστούν μόνο αργά και μελετημένα. Και όταν ο τοίχος είναι πολύ ψηλός για wall run, τότε ίσως η μόνη επιλογή να είναι να αναρριχηθεί. Αφιερώστε λίγο χρόνο δουλεύοντας την τεχνική αναρρίχησης σας, δώστε προτεραιότητα στην τοποθέτηση των ποδιών για να μειώσετε την ποσότητα της δουλειάς που τα χέρια σας πρέπει να κάνουν. Σαν γενικό κανόνα ασφάλειας, να προσπαθείτε να έχετε πάντα τρία σημεία επαφής στο εμπόδιο και να κινείτε μόνο ένα άκρο κάθε φορά καθώς θα ανεβαίνετε.



13) Τελειοποίησε την ανάβαση (wall-up) και τo muscle-up.


Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις!



Blane




Μετάφραση:  Παναγιώτης  Toge Αλμανλής

Translation: Panos Toge Almanlis

Saturday, 24 November 2012

A Call To Arms / Στα όπλα

Έφτιαξα αυτό το blog πριν από 3 χρόνια. Μη έχοντας όμως ποτέ αρκετό χρόνο να σχοληθώ μαζί του το παραμέλησα και τελικά το ξέχασα. Ήρθε όμως η ώρα να φανεί χρήσιμο, καθώς μου δίνει την ευκαιρία να αναρτήσω μεταφρασμένο το post ενός φίλου από την Αγγλία, το οποίο θεωρώ πως αξίζει και πρέπει να διαβαστεί από όσους ασχολούμαστε με το Parkour. Το γνήσιο post  είναι του Chris ''Blane'' Rowat, ενός εξαιρετικού ανθρώπου και Traceur, τον οποίο εκτιμώ ιδιαίτερα και ειμαι περήφανος που έμαθα δίπλα του. Τώρα είναι τιμή μου που μου δίνει την ευκαιρία να μεταφράσω και να αναρτήσω τα λεγόμενα του. Ελπίζω να διαβαστεί από πολλούς και να κατανοηθεί από λίγους.


English:
I created this blog 3 years ago. Not having enough time to update it, I neglected and eventually forgot about it. But the time came for it to be useful, as it gives me the opportunity to post the translated post of a friend from England, which I think deserves and should be read by everyone involved in Parkour. The original post is by Chris'' Blane'' Rowat, a great man and Traceur, which I appreciate and I am proud to have learned next to him. It's an honor to give me the opportunity to translate and post his words. I hope to be read by many and understood by few. 






A Call To Arms / Στα όπλα



Πότε ένα traversing 30 μέτρων, με ένα παιδί να κρέμεται από την πλάτη σου εγινε λιγότερο σημαντικό από ένα άλμα 5 μέτρων μεταξύ δύο υπόστεγων με προσγείωση σε άμμο;

Δεν δίνω δεκάρα για τα μεγάλα και θορυβώδη άλματα σας,  ξέρω  43χρονο άντρα που έχει δύο φορές την ηλικία πολλών αθλητών Parkour, δύο φορές πιο δυνατό .. και πέφτει από 2 μέτρα και δεν κάνει κανέναν ήχο.







Τα πράγματα που πρέπει να είναι σημαντικά στο Parkour, δεν είναι - και τα πράγματα που θεωρούνται ευρέως εντυπωσιακά, δεν είναι και τόσο εντυπωσιακά,  παρά μόνο στην επιφάνεια. Το σύστημα αξιών μας έχει καταστραφεί.

Προσπαθώ να δω το Parkour από μια ουδέτερη οπτική γωνία μερικές φορές, σαν να μην είχα ποτέ ακούσει για αυτό πριν.

Τι θα νόμιζα αν το έβρησκα ως 17 χρονών, στα τέλη του 2012; Φαντάζομαι θα ήθελα να πιστέψω ότι έμοιαζε διασκεδαστικό και θα ήθελα ίσως να βρω τον εαυτό μου που σε ένα μέρος του, αλλά θα έβρισκα και κάτι πολύ διαφορετικό από αυτό που είδα πριν από εννέα χρόνια και ξέρω ότι δεν θα ασκούσε σε μένα την ίδια επιροή όπως έκανε τότε.

Αν τελειώνοντας αυτό το άρθρο, πιστεύετε και εσείς στις αξίες που πιστεύω ότι υπάρχουν στο Parkour, τότε ελπίζω ότι θα συμφωνείτε ότι αν δεν κάνουμε μεγαλύτερη προσπάθεια για να τις μοιραστούμε, τότε θα χαθούν. Οι νεοεισερχόμενοι θα βλέπουν μόνο μεγάλα άλματα και όχι ένα προσιτό και εξαιρετικά ευέλικτο τρόπο εκγύμνασης για όποιον έχει την επιθυμία να προκαλέσει τον εαυτό του, να δοκιμαστεί και να βελτιώσει τον εαυτό του.



Αυτό που είδα στο Parkour, το 2003, στα 17 μου:
  • Μια ελίτ λίγων αθλητών με ποιότητα στη κίνηση και την προσοχή τους στη λεπτομέρεια σε κάθε δράση, πράγμα που μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από χιλιάδες ώρες σκόπιμης πρακτικής και εκπαίδευσης.
  • Ένα ανένδοτο  πνεύμα πολεμιστή στην εκπαίδευση και στην προσέγγιση κάθε πρόκλησης που αντιμετωπίζουν, είτε σωματικής, ψυχικής ή τεχνικής.
  • Μια ακμάζουσα, θετική κοινότητα εμπνευσμένη από εκείνους που ξεκίνησαν πριν από αυτούς.
  • Ένα σύστημα εκπαίδευσης και μια κοινότητα οπου σεβόταν όλες οι πτυχές του Parkour εξίσου, και μια συλλογική συνείδηση ​​που ενδιαφερόταν για την πρακτική του Parkour για μια ζωή, όχι μόνο από λίγους μήνες.

Αυτό που βλέπω το 2012, στα 26 μου:
  • Μια μαζική αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που εκπαιδευονται σε όλο τον κόσμο.
  • Μεγάλα άλματα.
  • Κακές προσγειώσεις.
  • Διαγωνισμούς.
  • Κάποιους λίγους που επιμένουν  στους παλιούς τρόπους και αμφισβητούν τους λόγους για κάτι τέτοιο ...
  • και, τελικά, μια αλλαγή  στο τι είναι αυτό που εκτιμάται τελικά στο Parkour.

Είναι εκείνοι οι λίγοι που επιμένουν και η στροφή στο τι εκτιμάται, αυτά για τα οποία νοιάζομαι περισσότερο.
Είμαι υπεύθυνος που άφήσα να συμβεί αυτή η μετατόπιση αδιαπραγμάτευτα, όσο και όλοι οι υπόλοιποι από «τη γενιά μου». Όλοι σταθήκαμε στο πλάι και αφήσαμε το Parkour να εξελίχθεί, να αλλάξει και να αναπτυχθεί στο Διαδίκτυο, χωρίς να σταθούμε όρθιοι και να πούμε, "Περίμενε ένα λεπτό, όλα είναι ωραία .. αλλά τι γίνεται με όλα τα άλλα μέρη του Parkour  με τα οποία ερωτεύτηκα; Πού είναι; "

Προσπαθώ να διδάσκω έχοντας στο μυαλό μου αυτές τις αξίες για τις οποίες μιλάω όταν δουλεύω με άλλους και ξέρωπως  πολλοί έμπειροι άνδρες και γυναίκες να κάνουν το ίδιο, αλλά δεν είναι πραγματικά αρκετό για να διατηρηθούν αυτές τις αξίες που μερικοί από μας κρατάμε με αγάπη σε ορισμένες τάξεις/μαθήματα Parkour σε ορισμένες πόλεις σε όλο τον κόσμο. Υπάρχει ανάγκη να τις δείξουμε σε μεγαλύτερη κλίμακα, αν θέλουμε να τις κρατήσουμε στη ζωή, και το πιο σημαντικό είναι να γίνει μια αρκετά μεγάλη δήλωση πως υπάρχουμε και μπορούμε να βρεθούμε από εκείνους που έρχονται στο Parkour για πρώτη φορά και ψάχνουν για πολλά περισσότερα, από απλώς μεγάλα άλματα.

Τα τελευταία χρόνια, αντί να κρατήσουμε και να πιστέψουμε σε αυτό που εκτιμούσαμε και  έκφραζε το Parkour όταν το βρήκαμε για πρώτη φορά, μέρα με τη μέρα, βίντεο-με-βίντεο, το σύστημα αξιολόγησης μας καταστράφηκε/άλλαξε  και ακόμα και αυτά τα λίγα άτομα που εξακολουθούν να πιστεύουν πως το Parkour είναι για όλους, μπορεί να καταλήξουν με το αίσθημα ότι η εκπαίδευσή/προπόνηση τους δεν είναι καλή ή ποιοτική και ότι δεν είναι τόσο καλοί όσο κάποιος που μόλις έχει ξεκινήσει, επειδή αυτός μπορεί να κάνει ‘’αυτό το άλμα’’ που αυτοί δεν μπορούν, ή ίσως δεν θέλουν καν να προσπαθήσουν.

Αλλά αν θυμόσαστε τα πράγματα τα οποία αξίζαν για εσάς όταν ξεκινάγατε, τότε δεν θα ενδιαφερόσασταν για το αν είστε σε θέση να πηδήξετε όσο κάποιος άλλος. Θυμάστε τι σκεφτόσασταν τότε; Τι είναι το κάθε άλμα, μεγάλο ή μικρό. .. χωρίς μια καλή προσγείωση; Πότε το να βελτιώσετε το climb up σας, το handstand push-up σας, το maximum squat σας, και το quadrupedie σας έγινε λιγότερο ικανοποιητικό από τη βελτίωση του running jump...;

Έχω δει ομάδες ατόμων να εκπαιδεύονται μαζί και να αστειεύονται με τον ένα που κάθεται μόνος  παλεύοντας  με ένα σακάκι με βάρη προσπαθόντας να καλυτερεύση και να κάνει το pull-up του ισχυρότερο. Πότε αυτή η πράξη έγινε κατώτερο μέρος του Parkour;

Οι φυσικές προκλήσεις δεν είναι κάτι καινούργιο στον κόσμο του Parkour. Για όσο χρονικό διάστημα υπάρχει το Parkour, οι φυσικές προκλήσεις έχουν ένα μέρος από αυτό. Στην πραγματικότητα, όπως κάποιοι από εσάς θα γνωρίζετε πολύ καλά, πολύ πριν από τα μεγάλα άλματα να κλέψουν φώτα της δημοσιότητας, οι φυσικές προκλήσεις ήταν το Parkour.
Όχι τόσο πολύ πια. Οι φυσικές προκλήσεις (ακόμη και σωματική άσκηση) είναι τα απειλούμενα είδη του Parkour.




Με μια μετατόπιση της έμφασης τα τελευταία χρόνια, το Parkour δεν είναι πλέον το τέλειο πεδίο δοκιμών για να ανακαλύψει ένα άτομο απο τι είναι φτιαγμένος σωματικά, τεχνικά, διανοητικά....και συναισθηματικά. Δεν είναι πλέον για να δει κάποιος αν μπορεί να τρέξει σε μια άλλη πόλη και πίσω, σαν σε μια περιπέτεια, πριν από το ηλιοβασίλεμα. Δεν είναι πλέον για το αν μπορεί να σπρώξει εκείνο το παλιό αυτοκίνητο πάνω στο λόφο με τους φίλους του, ενώ έχουν γελάσει και περάσει καλά όλη την ημέρα .. και πλέον για να δει αν είναι σε θέση να πηδήξει πάνω σε ένα υγρό δέντρο σε περίπτωση που είχε ποτέ να διασώσει ένα από αυτούς τους φίλους του, που είχε κολλήσει σε ένα.
Πλέον σε μεγάλο βαθμό θεωρείται ως μία σκηνή για ταλαντούχους, μια ευκαιρία να δείξουν στον κόσμο πόσο πιο μακριά μπορούν να πηδούν ​​από όλους τους άλλους, και πώς ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο για να κάνουν το ίδιο άλμα που κάποιος άλλος έκανε σε ένα βίντεο πέρυσι ...αλλά περιμένετε, αυτός μπορεί να κάνει side flip πάνω από αυτό.

Βλέπω διαγωνισμούς όπου οι «καλύτεροι αθλητές Parkour του κόσμου» και « παγκόσμιοι πρωταθλητές » καταφέρνουν να τρέξουν για 37 δευτερόλεπτα προσπαθόντας να κάνουνε κάτι πιο εντυπωσιακό από ό,τι ο προηγούμενος  τους  πριν τελειώσει ο χρόνος, ή πριν ξεμείνουν από αντοχές. 37 δευτερολέπτων μέτριας απόδοσης; Έχω γνωστούς και έχω κάνει προπόνηση με άνδρες και γυναίκες που θα μπορούσαν να διαρκέσουν 37 λεπτά σε αυτό το επίπεδο της έντασης.
Ποιος άφησε αυτές τις μαλακίες να παρεισφρήσουν μη αμφισβητούμενες; Πότε ξεκινήσαμε να εστιάζουμε σε αυτά; Πότε το να πηδάμε πιο μακριά​​ από κάποιον άλλο έγινε τόσο τιμητικό στο Parkour; Πότετο να πάμε σε ένα σημείο και προσπαθούμε να αντιγράψουμε μία κίνηση που κάποιος άλλος έχει κάνει εκεί, έγινε ο σκοπός μας; Μισώ που το λέω, αλλά αφήσαμε αυτές τις μαλακίες να παρεισφρήσουν την ημέρα που αρχίσαμε να αμφιβάλλουμε για τον εαυτό μας και να πιστεύουμε οτι το να έχουμε ένα μεγάλο άλμα μπορεί να είναι σημαντικό.

Εδώ είναι ο Jesse Owens που κάνει ένα άλμα 26ft (8 μέτρα) το 1936, στο Βερολίνο, Γερμανία ...



http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=9Zn0zErRckc


Αυτό είναι ένα τεράστιο άλμα, ακόμη και με τα σημερινά πρότυπα και προηγμένες μεθόδους εκπαίδευσης .. και αυτό το άλμα είναι μεγάλο, πολύ περισσότερο από ό, τι οποιοσδήποτε Traceur έχει ποτέ πηδήξει, ανάμεσα σε δύο τοίχους. Γιατί, λοιπόν, είναι η κοινότητα του Parkour (και όλου του κόσμου) τόσο εντυπωσιασμένη, όταν κάποιος πηδάει 18ft (5 μέτρα) μεταξύ των δύο υπόστεγων και γκρεμίζονται σαν να υπήρχε ένα σκάμμα, όπως αυτό στο οποίο προσγειώθηκε ο Jesse; Είναι επειδή είχε το θάρρος να το κάνει πάνω από κενό; Σε πάρα πολλές περιπτώσεις, ο φόβος της πτώσης τους, νικιέται μόνο από τη σκέψη του να αποθανατιστεί στο YouTube μπροστά σε χιλιάδες ανθρώπους με τις πιτζάμες τους. Αυτή είναι η ιδέα σας περί ανδρείας; Αν είναι, παρακαλώ κλείστε αυτή τη σελίδα τώρα δεν υπάρχει τίποτα εδώ για σας.

Αλλά έχοντας έναν προσωπικό λόγο που αξίζει τον κόπο να κάνεις ένα άλμα με εγγενείς κινδύνους ώστε να αποδείξεις κάτι στον τον εαυτό του και να ξεπεράσεις το δικό σου φόβο και τις αμφιβολίες σου, να λειτουργήσεις τη στιγμή που τα πάντα μέσα σου θέλουν να σβήσουν και να πάς στο σπίτι σου, μόνο για να βελτιώσει τον εαυτό του, δείχνει θάρρος και αποφασιστικότητα. . και αυτές είναι μερικές αξίες από τις πολλές πάνω στις οποίες το Parkour χτίστηκε. Αλλά αυτές οι αξίες εξαφανίζονται μπροστά στα μάτια μας. Το να τρέχεις και να πιέζεσαι τόσο σκληρά ελπίζοντας να μπορέσεις να φτάσεις στην άλλη πλευρά του Internet ή επειδή ο φίλος σου έκανε κάτι, δείχνει μόνο απερισκεψία και υπόσχεται μια σύντομη διάρκεια ζωής στο Parkour.

Θα ήθελα να πιστεύω ότι η πλειοψηφία των ανθρώπων που διαβάζουν αυτό θα συμφωνήσουν ότι το Parkour δεν είναι Parkour χωρίς κάποια από αυτές τις αξίες. Αξίες όπως το θάρρος, η αποφασιστικότητα, η αντοχή, η δύναμη, πειθαρχία, αφοσίωση και η μακροζωία. Αξίες όπως η ταπεινότητα, και ο αλτρουισμός. Η ακεραιότητα.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους μπορούμε να βοηθήσουμε να οδηγηθεί  σε θετικό δρόμο στο μέλλον το Parkour. Το να μην επιτρέψουμε αξίες όπως αυτές να χαθούν είναι μια καλή αρχή, και ένας εύκολος μέρος για να ξεκινήσουμε.

Μπορούμε να εμπνεύσουμε την επόμενη γενιά των και να τους επιτρέψουμε να δουν ότι το Parkour είναι κάτι περισσότερο από μεγάλα άλματα, μην αφήνοντας τις απόψεις μας να παραμένουν αδρανή.
Στείλτε σχόλια σε βίντεο, ανεβάστε τα δικά σας, γράψτε άρθρα, προπονήστε, μιλήστε, ταξιδέψτε και προπονηθείτε με τον τρόπο που πιστεύετε ότι το Parkour πρέπει να εκτελείται και αφήστε τους ανθρώπους να δουν αυτή τη πλευρά του Parkour, όπου κι αν πάτε. Αντιπροσωπεύστε το Parkour. Να είστε το Parkour.

Αυτές οι αξίες δεν χρειάζεται να εκδηλώνονται ως προκλήσεις όπως αυτές που ανέφερα νωρίτερα, αλλά τελικά ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να βελτιωθούμε σημαντικά είναι να ταλαιπωρηθούμε και να προσαρμοστούμε για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Αυτό μπορεί να γίνει κάνοντας κάτι που σας φοβίζει, επειδή πιστεύετεε ότι αξίζει τον κίνδυνο για να ξεπεράσετε το φόβο σας και να δοκιμάσετε την ικανότητά σας.



Ίσως γίνει αφοσιώνοντας πολλές ώρες σε τεχνική εξάσκιση. Ίσως επαναλαμβάνοντας το ίδιο running precision σε ένα λεπτό κάγκελο και προσπαθόντας να προσγειωθούμε τέλεια και ισορροπόντας 3 φορές στη σειρά. 10 φορές στη σειρά. 50.

Ή ίσως αυτό θα είναι μια πρόκληση σωματικής φύσεως. Ίσως θα πάρετε μια από τις αγαπημένες ασκήσεις σας και θα δείτε πόσο μακριά μπορείτε να φτάσετε. Δείτε πόσες επαναλήψεις μπορείτε να κάνετε μέσα σε 10 λεπτά ή πόσο περισσότερο βάρος θα μπορείτε να σηκώσετε μετά από 6 μήνες με εντατική προπόνηση σε αυτό.



Δεν έχει σημασία ποια πραγματικά είναι η πρόκληση, αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα πρέπει να αντιμετωπίζετε τις προκλήσεις τακτικά εάν θέλετε πραγματικά να δοκιμάσετε τον εαυτό σας και να δείτε από τι είστε φτιαγμένοι. Αυτή η αντίδραση και επιθυμία να ξεπερνάμε  προκλήσεις είναι η καρδιά του κτήνους που έχει το Parkour και χτυπάει όλο και πιο αργά με κάθε χρόνο που περνά στην κοινότητα. Αλλά είναι αυτή η τακτική έκθεση σε προκλήσεις όπως αυτές που χτίζει και ενσταλάζει αυτές τις αξίες στους ανθρώπους.

Αυτό που οι άνθρωποι δεν φαίνεται να συνειδητοποιούν είναι ότι το 19 ετών παιδί που μπορεί να πηδήσει 18ft μεταξύ των δύο τοίχων μετά από ένα χρόνο προπόνησης, το πιθανότερο είναι οτι δεν θα είναι εδώ σε λίγα χρόνια. Πολύ λίγοι άνθρωποι διαρκούν περισσότερο από μια χούφτα χρόνια σε αυτό το παιχνίδι, είτε λόγω τραυματισμού, ξεθώριασμα του ενδιαφέροντος ή αμέτρητων άλλων εμποδίων. Έτσι, αν και αυτό που κάνει είναι εντυπωσιακό, ναι .. αυτό για το οποίο προπονείστε εσείς, το να διαρκέσετε, για τα επόμενα 10 χρόνια, 20 χρόνια ... και περισσότερο, όντας ισχυροί, με συνεχή εξέλιξη και απολαμβάνοντας το Parkour .. αυτό είναι πολύ πιο εντυπωσιακό για μένα. Αυτές είναι οι αξίες και οι στόχοι που με εντυπωσιάζουν σε αυτούς τους ελίτ λίγους που ανέφερα πριν και αυτά είναι τα πράγματα που δεν θα δω να έχουν χαθεί καθώς περνούν τα χρόνια.

Μην απολογείστε για τις αξίες στις οποίες πιστεύετε και το πιο σημαντικό, μην επιτρέψετε να χαθούν από το Parkour αν πιστεύετε σε αυτές. To Parkour θα εξελιχθεί και θα μεγαλώσει στα μάτια του κοινού, αλλά κρατήστε αυτό που εσείς θεωρείτε σημαντικό, επειδή δεν είστε μόνοι.
Μην το αφήσετε να πεθάνει, αλλιώς η επόμενη γενιά δεν μπορεί να δει ή να βιώσει ό, τι είδε και έκανε η δική μας όταν βρήκε το Parkour. Ας είναι η πρόκληση και η μακροζωία αυτά που καθορίζουν τη προπόνηση σας, τους στόχους σας και τα κίνητρά σας. Ορίστε τις δικές σας προσωπικές προκλήσεις, ακόμα και μερικές που μπορεί να είναι αδύνατες, ακόμα και σε αυτούς που προοδεύουν εύκολα. Θυμηθείτε, μια πρόκληση δεν είναι πρόκληση, αν ξέρετε ότι μπορείτε να το κάνετε. Αφήστε την αμφιβολία και τη δυσπιστία από εχθροί να γίνουν φίλοι σας. Αντιμετωπίστε φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια, συχνά .. και θα γίνετε ένας ισχυρότερος άνθρωπος.

Αν θέλετε να επαναλάβετε αυτό το μικρό άλμα, από γωνία, σε  τοίχο που καλύπτεται από βρύα, όλη την ημέρα έως ότου μπορείτε να το κάνετε με τα μάτια σας κλειστά ...λοιπόν φίλοι μου, δεν είστε μόνοι. Θέλω να το επαναλάβω μαζί σας. Αλλά ας κάνουμε 50, απλά για να είμαστε σίγουροι οτι ‘’το ‘χουμε’’.  Και ακόμα ένα για τους άλλους που δεν μπορούν να έρθουν για προπόνηση μαζί μας. Αυτό θα μας κάνει περισσότερο καλό από αυτό το μεγάλο άλμα από στέγη σε στέγη, ενώ κρατάτε τη φωτογραφική μηχανή.

Είμαστε η μειονότητα τώρα, αλλά μαζί μας είναι ακόμα ένα ισχυρό ποσοστό εκείνων που δηλώνουν ότι κάνουν Parkour. Μπορούμε ακόμα να αφήσουμε το μήνυμά μας να ακουστεί για όλους εκείνους που ξεκινάνε να Parkour τώρα, και τα επόμενα χρόνια.

Αυτό είναι ένα κάλεσμα για εκείνους που εξακολουθούν να θεωρούν ότι είναι οι φύλακες του Parkour. Η ώρα είναι τώρα. Κάντε τη διαφορά παρουσιάζοντας και εκφράζοντας τις άλλες πλευρές του Parkour που γνωρίζετε και αγαπάτε. Τις πλευρές που κάποιοι θεωρούν ξεχασμένες καθώς το Parkour μεγαλώνει.


Blane



Μετάφραση:  Παναγιώτης  Toge Αλμανλής
Translation: Panos Toge Almanlis